ရခိုင္ လူမ်ိဳးဆုိတာကၽႊန္ၿဖစ္ေၾကာင္း (ေက်ာက္စာ ဓါတ္ပံု ၃၅/၂၇)မွာ ပါေဌးလြင္ဦး

RB News
9.7.2013

ရခိုင္-။ ရခိုင္ ဆိုတဲ့ စကားလံုးကို စာမွာ ေရးေတာ့ ရခိုင္ပဲ ေရးၿပီး ဗမာမ်ားက ယခိုင္ လို႔ ေခၚပါတယ္။ ရခိုင္ လူမ်ိဳး ေတြကို ကၽြန္ အျဖစ္၊ ဘုရား ေက်ာင္းေတြမွာ ေ၀ယ်ာ၀စၥ လုပ္ေပးတဲ့ ဒကာေတြ အျဖစ္ပဲ ေဖၚျပ ပါတယ္။ (ေက်ာက္စာ ဓါတ္ပံု ၃၅/၂၇)။ အသံပဲ ကြဲၿပီး ဗမာ စကားကို ေျပာတဲ့ ထား၀ယ္ လူမ်ိဳး မ်ားကို သီးျခား လူမ်ိဳး အျဖစ္ မေျပာဘဲ-၊ ရခိုင္ကို သီးျခား လူမ်ိဳး အျဖစ္ သတ္မွတ္ျခင္း အေပၚ ပုဂံေခတ္က ေဖၚျပ ခဲ့တဲ့ ရခိုင္ ဆိုတာ ဘာလူမ်ိဳးလဲ ဆိုတာ စဥ္းစား စရာ ျဖစ္လာ ပါတယ္။

ရခိုင္-။ ရခိုင္ ဆိုတဲ့ စကားလံုးကို စာမွာ ေရးေတာ့ ရခိုင္ပဲ ေရးၿပီး ဗမာမ်ားက ယခိုင္ လို႔ ေခၚပါတယ္။ ရခိုင္ လူမ်ိဳး ေတြကို ကၽြန္ အျဖစ္၊ ဘုရား ေက်ာင္းေတြမွာ ေ၀ယ်ာ၀စၥ လုပ္ေပးတဲ့ ဒကာေတြ အျဖစ္ပဲ ေဖၚျပ ပါတယ္။ (ေက်ာက္စာ ဓါတ္ပံု ၃၅/၂၇)။ အသံပဲ ကြဲၿပီး ဗမာ စကားကို ေျပာတဲ့ ထား၀ယ္ လူမ်ိဳး မ်ားကို သီးျခား လူမ်ိဳး အျဖစ္ မေျပာဘဲ-၊ ရခိုင္ကို သီးျခား လူမ်ိဳး အျဖစ္ သတ္မွတ္ျခင္း အေပၚ ပုဂံေခတ္က ေဖၚျပ ခဲ့တဲ့ ရခိုင္ ဆိုတာ ဘာလူမ်ိဳးလဲ ဆိုတာ စဥ္းစား စရာ ျဖစ္လာ ပါတယ္။

Proto-Australoid Negritos (သုိ႔) အာရ္ကာန္ ေဒသ၏ ေရွးအက်ဆံုး လူမ်ိဳး

အမ္၊ အက္စ္၊ အဏၰ၀ါ
RB သမုိင္း
6.4.2013

 သမုိင္း ပညာရွင္ မ်ား၏ အဆုိအရ အာရ္ကာန္ေဒသတြင္ အေစာဆုံး ေရာက္ရွိ အေျခခ် ခဲ့ေသာ ေက်ာက္ ေခတ္ ေႏွာင္းပုိင္း Proto-Australoid မ်ားကုိ Negritos ဟုေခၚသည္။ ထိုသူတို႔သည္ အသားမဲ ၾကၿပီး၊ ယခု ကပၸလီကၽြန္းစု မ်ားရွိ မူလ ဘူတ လူမ်ိဳးမ်ားႏွင့္ ဆင္တူေသာ လူမ်ိဴးမ်ား ျဖစ္ၿပီး၊ ၎ တုိ႔ကုိ လူသား စားသူမ်ားဟု အဓိပၸာယ္ ရေသာ Rakhasha (ပါဠိ) သုိ႔မဟုတ္ Rakhshasa (Sanskrit) ဟူ၍လည္း သိခဲ့ၾကသည္။ သုိ႔ေသာ္ျငားလည္း သမုိင္း ပညာရွင္မ်ား၏ သုံးသပ္ခ်က္အရ အာရ္ကာန္ ေဒ သတြင္ ၎တုိ႔ တည္ရွိခဲ့မႈကုိ ေရွးေဟာင္း သုေတသနဆုိင္ရာ အႂကြင္းအက်န္ ရွားပါး မႈေၾကာင့့္ သက္ေသ ၿပရန္ လြန္စြာ ခဲယဥ္း ေပသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဤအေၾကာင္း အရာကုိ ေဆြးေႏြး ရန္ မ လုိေတာ့ေပ။

Indo-Aryans (သုိ႔) အာရ္ကာန္ ေဒသရွိ အေစာပုိင္း လူမ်ဳိးမ်ား

ပထမဆုံး အာရ္ကာန္ လူမ်ဳိး ဘုရင္မ်ားသည္ Ganges ခ်ဳိင့္၀ွမ္းမွ Indo-Aryans မ်ားျဖစ္သည္။ (ေရွးေဟာင္း အာရ္ကာန္ လူမ်ဳိး သမုိင္း မွတ္တမ္း)

Indo-Aryan လူမ်ဳိး မ်ားသည္ ယေန႔ ရခုိင္မ်ား ဟုေခၚေသာ ျမန္မာ အဆက္အႏြယ္မ်ား မေရာက္မွီ ရာစုႏွစ္ တစ္ခုၿပီး တစ္ခု၊ နန္းဆက္ အုပ္ခ်ဳပ္ ခဲ့သည္။ (Maurice Collis ႏွင့္ ဦးစံေရႊဘုိ Into hidden Burma Chapter, Arakan)

Indo-Aryan လူမ်ဳိး၊ ၿမဳိ (ခမီ) လူမ်ဳိး ႏွင့္ သက္ (စက္) လူမ်ဳိး တုိ႔သည္ ဘီစီ ၃၃၂၃ မတုိင္မီကပင္ ဒြါရ၀တီ၊ ဓည၀တီ ၿမိဳ႕ေတာ္တို႔ကို တည္ေထာင္ၿပီး အေျခခ် ေနထိုင္ ခဲ့ေၾကာင္္း။ (ဇာလုပ္ ကတ္ဖုိ႔ေလး - စံေက်ာ္ထြန္း (မဟာ၀ိဇၨာ) - စာမ်က္ႏွာ ၈၁)

Negriots ၿပီးေနာက္ ေရွးေဟာင္း သုေတသန ဆုိင္ရာ သက္ေသ အေထာက္ အထားမ်ား အရ Indo-Aryan တုိ႔သည္ အာရ္ကာန္ ေဒသ၌ ဒုတိယ အေစာဆုံး အေျခခ် ခဲ့သူမ်ား ျဖစ္ၾကၿပီး၊ ၎ေနာက္ သက္ႏွင့္ ခမီ မ်ားျဖစ္ ၾကသည္။ (ခမီႏွင့္ သက္တုိ႔သည္ ေတာင္တန္း ေဒသမ်ားေန လူမ်ဳိးႏြယ္ စုမ်ားျဖစ္ၿပီး ၎တုိ႔၏ အဆက္ အႏြယ္ကို ေတာင္တန္း ေဒသမ်ားတြင္ ယခု အခ်ိန္ထိ ရွာေဖြ ေတြ႔ရွိႏုိင္ ပါသည္။) ၎ Indo-Aryan မ်ားသည္ အဘယ္ သူမ်ားနည္း။ ေရွးဦးစြာ Indo-Aryan အသုံးအႏႈံးကုိ အနက္ အဓိပၸာယ္ ဖြင့္ဆုိ ရမည္။

http://bit.ly/2tD2Dd တြင္ Indo-Aryan သည္ အိႏၵိယ တုိက္ငယ္ အတြင္း ဟင္ဒီ၊ ဘဂၤလီ၊ ပန္ဂ်ာဘီ အစ ရွိသည့္ ဘာသာ စကား အပါအ၀င္ Indo-European ဘာသာ စကား ေျပာဆုိ ၾကေသာ သူမ်ားကုိ ေခၚဆုိသည္ဟု အဓိပၸာယ္ ဖြင့္ဆုိ ထားသည္။ ေယဘုယ် အားျဖင့္ Indo-Aryan မ်ားသည္ Dravidians (ေတာင္ပုိင္း အိႏၵိယန္း) မ်ားမွအပ က်န္သည့္ အိႏၵိယန္းမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ သို႔ျဖစ္ပါ၍ ယေန႔ အာရ္ကာန္ေဒတြင္ Indo-Aryan ၏မ်ဳိးရုိး စဥ္ဆက္ မ်ားမွာ ရုိဟင္ဂ်ာမ်ားမွ တစ္ပါး အျခား လူမ်ဳိး တစ္မ်ဳိး ျဖစ္စရာ အေၾကာင္း လံုး၀ မရွိေပ။

အာရ္ကာန္ ေဒသတြင္ ေအဒီ ၁၀ ရာစု မတုိင္မီတြင္ အိႏၵိယန္း လူမ်ဳိးမ်ား၊ အိႏၵိယန္း ယဥ္ေက်းမႈ မ်ားႏွင့္ စာေပ မ်ားကိုသာ ရွာေဖြ ေတြ႔ရွိခဲ့ ရသည္။ ျမန္မာႏွင့္ ျမန္မာ အဆက္အႏြယ္ တုိ႔၏ ယဥ္ေက်းမႈကုိ ၁၀ ရာစု ေနာက္ပုိင္းမွ သာလွ်င္ ရွာေဖြ ေတြ႔ရွိခဲ့သည္။ (H. W. Wilson; the history of Indian people, စာမ်က္ႏွာ ၁၈၉ - ၂၀၄)

အာရ္ကာန္ ေဒသတြင္ ၁၀ ရာစု မတုိင္မီ ေနထုိင္ခဲ့ေသာ လူမ်ဳိးမ်ားႏွင့္ လူမႈ အဖြဲ႔အစည္း မ်ားမွာ အိႏၵိယန္းမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ (Gordon H. Luce; Early Burma Pre-Bagan)

[အာရ္ကာန္ ေဒသ၏ နန္းဆက္ သမုိင္းမ်ားကုိ သမုိင္း ပညာရွင္မ်ား ေျပာၾကားခ်က္အရ ၉၅၇ CE မတုိင္မီ ဓည၀တီ (ကာလပုိင္းျခား ၃ ပုိင္း) ႏွင့္ ေ၀သာလီ နန္းဆက္ မ်ားႏွင့္ ၉၅၇ CE ေနာက္ ေလးၿမဳိ႕ႏွင့္ ေျမာက္ ဦး တုိ႔တြင္ ထင္ရွားေသာ ထီးနန္းမ်ား တည္ရွိခဲ့သည္။ (အေသးစိတ္ ကုိ ေနာက္ပုိင္း တြင္ ေရးေသား ေဖာ္ျပ ပါမည္။)]

ယေန႔ အာရ္ကာန္ ေဒသတြင္ ရုိဟင္ဂ်ာႏွင့္ ရခုိင္ ဟူေသာ လူမ်ဳိးစု ႏွစ္စု ရွိသည္။ ၎တုိ႔ အနက္ မည္သည့္ လူမ်ဳိးစုသည္ အာရ္ကာန္ ေဒသတြင္ လူမ်ဳိးစု၊ ယဥ္ေက်းမႈ၊ ဘာသာ စကားတုိ႔ျဖင့္ အေစာဆုံး လႊမ္းမုိး အုပ္ခ်ဳပ္ ခဲ့သည့္ Indo-Aryan (အိႏၵိယန္း) မ်ား၏ အဆက္ အႏြယ္မ်ား ျဖစ္ေနၾက သနည္း။ ဤေမး ခြန္း ကုိ ေျဖၾကား ရာတြင္ မလုိ မုန္းတီး မႈကုိ ဖယ္ရွား၍ ရုိးသားစြာ ေျဖဆုိရန္ လုိအပ္ ေပသည္။

ရခုိင္မ်ား၏ မူရင္းဇစ္ျမစ္

ရခုိင္မ်ားႏွင့္ ဗမာမ်ားသည္ တူညီေသာ လူမ်ဳိးမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ ရခုိင္မ်ားသည္ ေရွးဦးဗမာ မ်ား ေျပာဆုိခဲ့ သည့္ စကားကုိ ေျပာဆုိ ၾကသည္။ ပုိမုိ အေရးႀကီးသည္မွာ ၎တုိ႔၏ ကုိးကြယ္သည့္ ဘာသာလည္း တူညီသည္။ (ေဒါက္တာ ထင္ေအာင္၊ Burma before AD 1280; ၂၀၀၃ ခုႏွစ္တြင္ ဦးေအာင္သန္း အဂၤလိပ္ ဘာသာျပန္သည္။ စာမ်က္ႏွာ ၄၀)

ရခုိင္သည္ ဗမာလူမ်ဳိးစု၀င္ တစ္ခုျဖစ္သည္။ ရခုိင္တုိ႔၏ အေစာပုိင္း စာေပမ်ားကုိ ဗမာ ဘာသာျဖင့္ ရွာေဖြ ေတြ႔ရွိ ခဲ့သည္။ (ေဒါက္တာ သန္းထြန္း၊ အသက္ ၈၀ ႏွစ္ျပည့္ သတင္းလႊာ)

ယခု အင္အားႀကီး လႊမ္းမိုး ေနေသာ ရခုိင္ မ်ားသည္ အာရ္ကာန္ ေဒသသုိ႔ ၁၀ ရာစု ေနာက္ပုိင္းတြင္ ၀င္ေရာက္ လာေသာ တိဘက္ - ဗမာ မ်ဳိးႏြယ္စု မ်ားအနက္ ထင္ရွားသည့္ အုပ္စု ျဖစ္သည္။ (Dr. Pamela Gutman, Ancient Arakan, 1976)

ရခုိင္ လူမ်ဳိး မ်ားသည္ ဧရာ၀တီ အထက္ပုိင္းသုိ႔ ေရာက္ရွိ အေျခခ် ခဲ့ေသာ ဗမာမ်ားႏွင့္ နီးကပ္စြာ ဆင္တူေသာ Mongoloid မ်ဳိးႏြယ္စု မ်ားမွ ဆင္းသက္ လာသူမ်ား ျဖစ္ၾကသည္မွာ သံသယ ၀င္စရာ ပင္မရွိေပ။ ၎တို႔သည္ ယခု ျမန္မာ စကားႏွင့္ ကြဲျပား ျခားနားေသာ အသုံးအႏႈန္း၊ စကားသံ အခ်ဳိ႕မ်ားမွ အပ တူညီေသာ ျမန္မာ စကားကုိသာ ေျပာဆုိ ၾကသည္။ (History of Burma, Lieut. General Sir Aurthur P. Phayre, စာမ်က္ႏွာ ၄၁၊ ၁၈၈၃)

ထုိ႔အျပင္ ထင္ေပၚ ေက်ာ္ၾကားေသာ ပညာရွင္မ်ားမွ ရခုိင္မ်ား၏ မူရင္း ဇစ္ျမစ္ကုိ ေရးသား ေဖာ္ထုတ္ ထားေသာ သက္ေသ အေထာက္ အထား အမ်ား အျပား ရွိေသာ္ျငားလည္း အထက္တြင္ ရည္ညြန္း ထားသည့္ အေထာက္ အထား မ်ားမွာ ဤအေၾကာင္း အရာအတြက္ လုံေလာက္ၿပီ ဟုထင္ပါသည္။ သို႔ေပမယ့္လည္း ယခု အခ်ိန္ထိ ရခုိင္ မ်ားသည္ Indo-Aryan မ်ားမွ ျဖစ္သည္ သုိ႔မဟုတ္ ၁၀ ရာစု မတုိင္မီ စုိးစံခဲ့ေသာ အိႏၵိယ မင္းဆက္မ်ားမွ ျဖစ္သည္ဟု ဆိုခ်င္ ပါသလား? သုိ႔တုိင္ေအာင္ တစ္ယူသန္ ရခုိင္ ပညာရွင္ မ်ားက ရွက္ဖြယ္ လိလိ ထင္ရာစုိင္း၍ ရခုိင္ တုိ႔သည္ ၁၀ ရာစု မတုိင္မီ ထီးနန္း စုိးစံခဲ့ေသာ Indo-Aryan မ်ားမွ ဆင္းသက္ လာေသာ မ်ဳိးႏြယ္စု ျဖစ္သည္ဟု ေျပာဆုိ ၾကသည္။ ဥပမာ အခ်ဳိ႕ကုိ ေအာက္တြင္ ေဖာ္ျပ ထားသည္။

ရခုိင္ တယူသန္ မ်ား၏ ထင္ရာစိုင္းမႈ

ရခုိင္ လူမ်ဳိး မ်ားသည္ ေရွးဦးပုိင္း ကာလတြင္ အိႏၵိယ ဘာသာကုိ ေရးသားခဲ့ ၾကသည္ဟု ထင္ရသည္။ (ေ၀သာလီေခတ္ အနႏၵ စႏၵရ ေက်ာက္စာ၊ ဦးစံသာေအာင္ - စာမ်က္ႏွာ ၁၂)

သူတို႔၏ သမုိင္း အေထာက္ အထားမ်ားသည္ မွတ္တမ္းမ်ား ကဲ့သုိ႔ မူရင္း ဇစ္ျမစ္ မွတ္တမ္း စစ္စစ္မ်ား မဟုတ္ဘဲ ရာစုႏွစ္ေပါင္း မ်ားစြာ အၾကာတြင္ ဟုတ္သေယာင္ေယာင္ ႀကံရာလိုက္ လုပ္ထားျခင္း မ်ားသာ ုျဖစ္သည္။ ယခုအခါ ထုိသူ တုိ႔သည္ ဘီစီအီး ၅၀၀၀ ကတည္းပင္ ႏုိင္ငံတြင္း၌ ရွိေန သေယာင္ ေဖာ္ျပေန ၾကသည္။ အိႏၵိယ ထီးနန္းမ်ား ျဖစ္ေသာ ဓည၀တီႏွင့္ ေ၀သာလီ တို႔ကုိလည္း ၎တုိ႔၏ လူမ်ဳိးမ်ား ထီးနန္းမ်ား အျဖစ္ ျပင္းထန္စြာ ေျပာဆုိေန ၾကသည္။ (Noel F. Singer’s Vaishali and Indianization of Arakan, စာမ်က္ႏွာ ၁၄ , ရည္ညြန္း “ေရႊဇံ, The Golden Mrauk U, စာမ်က္ႏွာ ၁၄၉”)

ႏုိင္ငံရပ္ျခားတြင္ ေနထုိင္ေသာ တယူသန္ ထင္ရာစုိင္း ရခုိင္ပညာရွင္ အရွင္နာယက၏ Indo-Aryan ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာဆုိရန္ ၾကံစည္ အားထုတ္ ေနမႈကုိလည္း ဥပမာ တစ္ခု အျဖစ္ ေအာက္ တြင္ ေဖာ္ျပ ထားသည္။

Indo-Aryan မ်ားသည္ အာရ္ကာန္ ေဒသသို႔ ေျပာင္းေရႊ႕ မလာခင္ အေရွ႕အိႏၵိယမွ Mongoloid အႏြယ္၀င္ မ်ားႏွင့္ လက္ထပ္၍ ေရာေထြး လာခဲ့သည္ဟု ယူဆရသည္။ http://bit.ly/10eZtIL

ဤသည္မွာ ယင္းသူတုိ႔ ေတြးေတာ ႀကံစည္ ၾကျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ထုိ႔ေၾကာင့္ ယုတၱိမရွိ အေျခ အျမစ္ မရွိ ၾကံစည္ အားထုတ္ျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ အကယ္၍ ထုိကဲ့သုိ႔ ေျပာဆုိေန မႈမ်ားကုိ အမွန္ဟု ယူဆ ရလွ်င္ ေမး ခြန္းေပါင္း မ်ားစြာ ေမးျမန္း ရန္ရွိၿပီး ၎တုိ႔ကုိ ေျဖဆုိေပး ရမည္ ျဖစ္သည္။ ၎ေမးခြန္း တို႔မွာ-

အိႏၵိယ ဘာသာ စကား ေၿပာဆုိ ေနသည့္ ရခုိင္မ်ား ၁၀ ရာစု ေနာက္ပုိင္းတြင္ ရုတ္တရက္ မည္ကဲ့ သုိ႔ ေမ့ေပ်ာက္ခဲ့ၿပီး Tibeto-Burman မူရင္း ဇစ္ျမစ္မွ ျဖစ္ေသာ ဘာသာ စကား တစ္ခုကုိ စေျပာေန ခဲ့ရ သနည္း။ ထီးနန္း စုိးစံ ခဲ့သည့္ အိႏၵိယန္း ဘုရင္မ်ား၏ အိႏၵိယန္း အမည္ မ်ားကုိ တိဘက္-ျမန္မာ အမည္ မ်ားသုိ႔ ေၿပာင္းရန္ အဘယ္ အေၾကာင္းအရာက ဦးတည္ေပးခဲ့ သနည္း။ (ဥပမာ အားျဖင့္ အေစာဆုံး ထီးနန္း စုိးစံခဲ့သည့္ “Chandra” အမည္)။ ထုိ႔အျပင္ အိႏၵိယန္း မ်ားႏွင့္ တူညီ ခဲ့ေသာ ရခုိင္ လူမ်ဳိး မ်ား၏ ရုပ္ပုံ သ႑န္သည္ ရုတ္တရက္ အားျဖင့္ မည္ကဲ့သုိ႔ ကြဲျပားသြား သနည္း။ ေမးခြန္း မ်ားစြာ ရွိပါသည္။ ထုိအရာ မ်ားသည္ Missing-Link ေခၚ ဆက္စပ္မႈ ေပ်ာက္ဆုံး ေနျခင္း ျဖစ္သည္။

ရခုိင္ မ်ားသည္ တခါတရံတြင္ Tibeto-Burma အုပ္စုဟု ေျပာဆုိ ၾကၿပီး တခါတရံတြင္ Indo-Aryan မ်ဳိးႏြယ္ဟု ေျပာဆုိ ၾကသည္။ မတူညီ ကြဲလြဲရာ ႏွစ္မ်ဳိးကုိ ေျပာေလ့ ရွိသည္။ ရယ္ေမာဖြယ္ တစ္ခု မဟုတ္ သေလာ။ ျဖစ္ႏုိင္ေခ် အားျဖင့္ မူရင္း ဇစ္ျမစ္ႏွင့္ ၎တုိ႔ ကုိယ္ကုိ ၎တုိ႔ ဆက္ႏြယ္မႈ မျပတ္ေစရန္ Tibeto-Burman မ်ားဟု ေျပာဆုိေလ့ ရွိသည္။ အေစာပုိင္း ရခုိင္ သမုိင္း မွတ္တမ္း မ်ားတြင္လည္း Tibeto-Burman အႏြယ္၀င္ မ်ားဟု ေျပာဆုိ ခဲ့သည္။ အျခား တစ္ဖက္တြင္ Mongoloid အႏြယ္၀င္မ်ား ျဖစ္သည္ Tibeto-Burman ရခိုင္မ်ား က်ဴးေက်ာ္ ၀င္ေရာက္ မလာမွီ အခ်ိန္ထိ လူေနမႈ ပတ္၀န္းက်င္ ေဒသကုိ ခမ္းနားခမ္း ညားစြာအုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့ေသာ လူမ်ဳိးမ်ားႏွင့္ဆက္ႏြယ္ရန္အတြက္ Indo-Aryan မ်ားဟု ေျပာဆုိသည္ မွာ ျဖစ္ႏုိင္ေခ်ရွိသည္။

စိတ္၀င္စား ဖြယ္ရာ ေမးခြန္း တစ္ခုမွာ “ဗမာမ်ားႏွင့္ ရခုိင္မ်ားမွ ရုိဟင္ဂ်ာမ်ား၊ ဘဂၤလီမ်ား၊ အိႏၵိယန္းမ်ားႏွင့္ ပါကစၥတန္မ်ားကုိ မည္ကဲ့သုိ႔ ေခၚသည္ကုိ သိပါသေလာ”။ ျမင့္ျမတ္ေသာ လူမ်ဳိးဟု မူရင္း အဓိပၸာယ္ ရသည့္ “ကုလ” ဟူသည့္ ေ၀ါဟာရကုိ အိႏၵိယန္းမ်ား အတြက္ ႏွိမ့္ခ်ရန္ သေဘာျဖင့္ သုံးစြဲ ေနျခင္း မဟုတ္ေလာ။ ရခုိင္ မ်ားသည္ Indo-Aryan (အိႏၵိယ မူရင္း ဇစ္ျမစ္) အႏြယ္၀င္ မ်ားဟု မွတ္ယူလွ်င္ ထုိသူ မ်ားသည္လည္း “ကုလ” မ်ားပင္ ျဖစ္ၾကသည္။ ရခုိင္ မ်ားသည္ပင္ ကုလား ျဖစ္လွ်င္ အဘယ္ေၾကာင့္ အျခားသူမ်ား (ရုိဟင္ဂ်ာမ်ား) ကုိ ကုလားဟု ေခၚေနၾက သနည္း။ ေနာက္တနည္း အားျဖင့္ ရခုိင္ မ်ားသည္ မိမိတုိ႔ကုိယ္ မိမိ ကုလား မ်ားဟု ေခၚၾက သလား။ ဗမာမ်ားမွ ရခုိင္မ်ားကုိ ကုလားဟု ေခၚၾကသလား။ စင္စစ္ အားျဖင့္ ရခုိင္မ်ားကို မည္သူ မ်ားက “ကုလားမ်ား” ေခၚၾက သနည္း။ စဥ္းစား စရာပင္။

ဆက္လက္ ေဖာ္ျပ ပါမည္။

အေလာင္းဘုရားက ၿဗိတိန္ဘုရင္ George (2) ထံ ေရႊသားအစစ္ ေပစာရြက္ တစ္ရြက္ ေပးပို႔ခဲ့

Saturday, March 16, 2013

ေအဒီ ၁၇၅၆ ခုႏွစ္တြင္ ျမန္မာဘုရင္ အေလာင္းဘုရားက ၿဗိတိန္ဘုရင္ George (2) ထံ ေပးပို႔ခဲ့သည့္ ေရႊေပ ရြက္လႊာ သည္ ယေန႔အထိ ဂ်ာမနီႏိုင္ငံ ဟန္ႏိုဗာၿမိဳ႕ရွိ Gottfried Wilhelm Leibniz စာၾကည့္တိုက္၌ ထိန္းသိမ္းထားရာ ေအဒီ ၁၇၅၆ ခုႏွစ္တြင္ အေလာင္းဘုရားက ၿဗိတိန္ဘုရင္ George(2) ထံ ျမန္မာႏွင့္ ၿဗိတိန္ ခ်စ္ၾကည္ေရး တိုးျမႇင့္ ေဆာင္ရြက္ ရန္ ေရးသားခဲ့ကာ အဂၤလိပ္ ကုန္သည္ အဖြဲ႕အား ဟိုင္းႀကီးကြၽန္းတြင္ေနထိုင္၍ ကုန္သြယ္ ခြင့္ျပဳထားေၾကာင္း၊ ဆက္လက္၍ လည္း ႏွစ္ႏိုင္ငံ ခ်စ္ၾကည္ ရင္းႏွီးစြာ ေဆာင္ရြက္ သြားမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း တို႔ကို
ေဖာ္ျပထားသည္။

လြတ္လပ္ေသာ ျပည္ေထာင္မင္း အခ်င္းခ်င္း တန္းတူ ညီမွ်မႈျဖင့္ သဝဏ္လႊာ ေပးပို႔ျခင္းျဖစ္ကာ ၿဗိတိန္ဘုရင္ George (2) က ၎၏ ေမြးဖြားရာ ဇာတိ ဟန္ႏိုဗာၿမိဳ႕ စာၾကည့္တိုက္သို႔ လႊဲေျပာင္း ေပးပို႔ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။

အဆိုပါ ေရႊေပ ရြက္လႊာသည္ အရည္အေသြး ေကာင္းေသာ ေရႊအစစ္ကို ပါးလႊာေအာင္ အျပား ခတ္ထားၿပီး အလ်ား ၅၅ စင္တီမီတာ၊ အနံ ၁၂ စင္တီမီတာရွိ ေပရြက္ ပံုသဏၭာန္ ျပဳလုပ္ထားကာ ထိပ္တစ္ဖက္စီတြင္ အရည္အေသြး တူညီေသာ ပတၱျမား ၁၂ လံုးစီ ျမႇဳပ္ထားသည္။

ေရႊေပရြက္လႊာ ေပၚတြင္ ကညစ္ျဖင့္ ေရးသား ထားေသာ စာေၾကာင္း ၁ဝ ေၾကာင္း ပါဝင္ၿပီး သကၠရာဇ္ ၁၁၁၈ ခု ကဆုန္လဆန္း ၁ဝ ရက္(၇-၅-၁၇၅၆)ဟူ၍ ရက္စြဲ ပါရွိသည္။ အဆိုပါ ေရႊေပရြက္လႊာကို လိပ္၍ ဆင္စြယ္ၾကဳတ္တြင္ ထည့္သြင္းထားသည္။ ႏွစ္ေပါင္း ၂၅ဝ ၾကာျမင့္ၿပီးေနာက္ ၂ဝဝ၇ ခုႏွစ္တြင္ ဟန္ႏိုဗာၿမိဳ႕ရွိ စာၾကည့္ တိုက္မွ ပညာရွင္ Dr. Fri-edrich Hulsmann က ေတြ႕ရွိခဲ့ၿပီး လူဇင္ဘတ္ ႏိုင္ငံသား သမိုင္း ပညာရွင္၏ အကူ အညီျဖင့္ ေလ့လာ သုေတသန ျပဳခဲ့ရာမွ ျမန္မာဘာသာျဖင့္ ေရးသားထားေၾကာင္း သိရွိခဲ့ၿပီး ကြန္ပ်ဴတာ အကူ အညီျဖင့္ ဘာသာျပန္ျခင္း၊ အကၡရာ ဖလွယ္ျခင္းမ်ား ေဆာင္ရြက္ခဲ့ေၾကာင္း၊ ဟန္ႏိုဗာၿမိဳ႕ရွိ စာၾကည့္တိုက္၌ အေလာင္းဘုရား ေပး ပို႔သည့္ ေရႊေပရြက္လႊာကို ဓာတ္ပံု စကၠဴျဖင့္ ပံုအႀကီးခ်ဲ႕၍ ခ်ိတ္ဆြဲ ျပသထားၿပီး မူရင္း ေရႊေပ ရြက္လႊာ အစစ္ကို စနစ္ တက် ျပဳျပင္ထိန္းသိမ္း၍ အထူး သိမ္းဆည္း ထားေၾကာင္း သိရွိရသည္။

ယဥ္ေက်းမႈ ဝန္ႀကီးဌာန ျပည္ေထာင္စု ဝန္ႀကီး ဦးေအးျမင့္ၾကဴႏွင့္ ယဥ္ေက်းမႈ အဖြဲ႕က ဟန္ႏိုဗာရွိ ြ Gottfried Wilhelm Leibniz စာၾကည့္တိုက္သို႔ ေရာက္ရွိစဥ္ အဆိုပါ ေရႊေပ ရြက္လႊာအား ၾကည့္႐ႈ ေလ့လာ ခြင့္ရခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း သတင္း ရရွိသည္။

http://bit.ly/Yxysh9

တံတားျဖဴကေန တံတားနီျဖစ္သြားတဲ့ သမ္ိုင္းေျကာင္းကို စိတ္ဝင္စားသူမ်ား ဝင္ဖတ္သြားၾကပါ။

(အျဖစ္အပ်က္အား ျပန္လည္ေဖၚျပ ေရးသားေပးေသာ မပ်ဳိပ်ဳိေမ အား အထူး ေက်းဇူးတင္ေႀကာင္း မွတ္တမ္းတင္ ေျပာႀကားအပ္ပါသည္)။

၁၉၈၈ ခုႏွစ္ မတ္လ (၁၆) ရက္ ေန႔မွာ ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္တြင္ ျဖစ္ပြားခဲ့မႈမ်ားအေၾကာင္း အျခားေကာလိပ္နဲ႔ တကၠသိုလ္ေတြကို ပ်ံ႔ႏွံ႔သြားခဲ့တယ္။ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္(ပင္မ)၀င္းအတြင္းမွာ ေက်ာင္း သားေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာစုရံုးၾကၿပီးမဆလအစိုးရ၏လုပ္ရပ္ကိုကန္႔ကြက္ဆႏၵျပၾကတယ္။

ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္ခန္းမေရွ႔တြင္ ေဟာေျပာပြဲမ်ား ျပဳလုပ္ၾကၿပီး စာရြက္စာတမ္းမ်ား ျဖန္႔ေ၀ခဲ့ၾကတယ္။ မြန္းလြဲ (၁) နာရီမွာ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ဒုပါေမာကၡခ်ဳပ္ ဦးဘသန္းဟက္ ေက်ာင္းသားမ်ားကို စကားေျပာခဲ့ပါတယ္။ အာဏာပိုင္မ်ား၏ ကိုယ္စားလွယ္ဆိုသူက ေက်ာင္းသားမ်ားရဲ႔ လိုလားခ်က္ကို ေမးျမန္းတဲ့ အခါ ေက်ာင္း သားအုပ္ႀကီးက “ဖက္ဆစ္အစိုးရ ျဖဳတ္ခ်ေရး .. ဒို႔အေရး” လို႔ သံၿပိဳင္ေျဖၾကားခဲ့တယ္။ ဒုပါေမာကၡခ်ဳပ္ ဦးဘသန္းဟက္လည္း ေက်ာင္းသားမ်ားရဲ႔ စိတ္ကို နားလည္သြားၿပီး တားမရတဲ့အဆံုး ေက်ာင္း၀င္းတြင္းက မထြက္ရင္ ဘာမွ မျဖစ္ေစရဘူးလို႔လည္း အာမခံခ်က္ ေပးခဲ့ပါေသးတယ္။

အဲ့ဒီေနာက္ ေက်ာင္းသားေတြလည္း တကၠသိုလ္၀င္းအတြင္းရွိ ေက်ာင္းေဆာင္မ်ားျဖစ္တဲ့ မႏၱေလး၊ အမရ၊ ေတာင္ငူေဆာင္ေတြကို လွည့္လည္ခ်ီတက္ လူစုရင္း ဆႏၵျပခဲ့ၾကတယ္။ ေက်ာင္းေဆာင္တြင္း မွာ ေက်ာင္းသားမ်ား ပူးေပါင္းလာၾကၿပီး ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာေသာ ေက်ာင္းသားအုပ္ႀကီး ျဖစ္သြားခဲ့ၾက တယ္။ ေဆးတကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားအခ်ိဳ႔လည္း ပါ၀င္လာၾကတယ္။

ေက်ာင္းသားမ်ားထဲမွအလွည္က် ေဟာေျပာသူ ေက်ာင္းသားတစ္ဦးက ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္သို႔ ခ်ီတက္ၾကရန္ လႈံ႔ေဆာ္လိုက္ရာ ေက်ာင္းသားမ်ားအားလံုးက လက္သီးလက္ေမာင္းတန္းကာတၿပိဳင္နက္ ေထာက္ခံခဲ့ၾကတယ္။ ေက်ာင္းသားမ်ားအားလံုး စုစည္းၾကၿပီး ညီညြတ္စြာနဲ႔ ညေန (၃) နာရီမွာ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ အဓိပတိလမ္းမွ စတင္ထြက္ခြာခဲ့ၾကပါတယ္။

ျပည္လမ္းတေလွ်ာက္ ခ်ီတက္ၾကၿပီး လိႈင္ေကာလိပ္ကို၀င္ၿပီး သမိုင္း၀င္းတစ္ခုလံုးရွိ ေက်ာင္းသား အင္အားစုရန္ ခရီးစဥ္ ေရးဆြဲခဲ့ၾကတယ္။ ျပည္လမ္းတခုလံုး ေက်ာင္းသားမ်ားနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနၿပီး အစိုးရဆန္႔က်င္ေရး ေၾကြးေၾကာ္သံမ်ား ေၾကြးေၾကာ္ကာ ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္ ဆီသို႔ ဦးတည္ၿပီး ခ်ီတက္ၾကတာ အလြန္တက္ၾကြဖြယ္ေကာင္းတဲ့ ျမင္ကြင္းတစ္ရပ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

အဓိပတိလမ္းမထိပ္ ေက်ာင္းသားထုႀကီးရဲ႔ ေရွ႔ဆံုုးမွာေတာ့ ေခတ္အဆက္ဆက္ ေက်ာင္းသားေတာ္လွန္ေရးတိုင္းမွာ အသံုးျပဳခဲ့ၾကေသာ ခြပ္ေဒါင္းအလံႀကီးကို စတင္ တင္လႊင့္ ခဲ့ၾကတယ္။ ေက်ာင္းသားမ်ား ခ်ီတက္ ရာ ျပည္လမ္းေတာက္ေလွ်ာက္တြင္အထက္တန္းေက်ာင္းသားမ်ားလည္း ေက်ာင္း၀တ္စံုမ်ားနဲ႔ ၀င္ေရာက္ ပူးေပါင္း ပါ၀င္လက္တြဲလာၾကတယ္။ ေက်ာင္းသားအုပ္ႀကီးလည္း တျဖည္းျဖည္းအင္အားႀကီးမားလာခဲ့ၿပီးအစိုးရဆန္႔က်င္ေရး ေၾကြးေၾကာ္သံမ်ားကိုညီညြတ္စြာ သံၿပိဳင္ေၾကြးေၾကာ္လာၾကတယ္။

ေက်ာင္းသားအုပ္ႀကီး ျပည္လမ္းမအတိုင္း ဆက္လက္ခ်ီတက္လာရာ အင္းလ်ားလမ္းနဲ႔ ျပည္လမ္းေထာင့္ တံတားျဖဴကန္ေဘာင္ကို ေက်ာ္လိုက္တာနဲ႔ ရုတ္တရက္ ေက်ာင္းသားထုႀကီး ရပ္တန္႔သြားခဲ့တယ္။ တံတားျဖဴကန္ေဘာင္ အေက်ာ္မွာ သံဆူးႀကိဳးေခြမ်ားနဲ႔ ပိတ္ဆို႔ ကာရံထား တာကို ေတြ႔လိုက္ရတယ္။

စစ္သားေျမာက္မ်ားစြာက ေက်ာင္းသားအုပ္ဆီကို ေသနတ္မ်ားနဲ႔ ခ်ိန္ထားၿပီး တိုက္ပြဲ၀င္ အသင့္အေန အထားနဲ႔ ေစာင့္ေနၾကတယ္။ ဘရင္းကယ္ရီယာမ်ားကလည္းစစ္သားမ်ားေနာက္ကေန ေက်ာင္း သားေတြဆီကို မ်က္ႏွာမူၿပီး ခ်ိန္ရြယ္ထားတယ္။ ေက်ာင္းသားမ်ား အားလံုး အမ်ိဳးသားသီခ်င္းနဲ႔ တပ္မေတာ္သီခ်င္းကို သံၿပိဳင္ သီဆို ဟစ္ေၾကြးလိုက္ၾကတယ္။

အဲ့ဒီ အခ်ိန္မွာပဲ ေက်ာင္းသားအုပ္ရဲ႔ ေနာက္ဖက္ကေန ရာေပါင္းမ်ားစြာေသာ လံုထိန္းမ်ားက ေသနတ္မ်ား ဒိုင္းမ်ား တုတ္မ်ားနဲ႔ ပိတ္ဆို႔ ၀ိုင္းရံလိုက္ၾကတယ္။ ေက်ာင္းသားမ်ား အသက္ရႈရပ္မတတ္ ရုတ္တရက္ ၾကက္ေသေသသြားၾကတယ္။ ပိတ္မိေနၾကၿပီ။ အေရွ႔မွာ စစ္တပ္၊ အေနာက္မွာ လံုထိန္းတပ္၊ ညာဘက္မွာ အင္းလ်ားကန္ေဘာင္၊ ဘယ္ဘက္မွာ ကာရံထားေသာ ၿခံစည္းရိုးမ်ား နဲ႔ ေလးဘက္ေလးတန္ ပိတ္မိေနၾကကာ သတ္ကြင္းထဲ သို႔ အလိုလို ေရာက္သြားရတယ္။

ထုိအခ်ိန္မွာပဲ အမိန္႔ေပးသံ ထြက္ေပၚလာၿပီး လံုထိန္းမ်ားက ေက်ာင္းသားအုပ္ထဲသို႔ နံပါတ္တုတ္မ်ား နဲ႔ ၀င္ရိုက္ၾကေတာ့တယ္။ နံပါတ္တုတ္မ်ား နဲ႔ ရိုက္သံက ေက်ာင္းသားမ်ား ေအာ္ဟစ္ေျပးလႊားၾကသံနဲ႔ အတူ အတိုင္းသား ၾကားေနရတယ္။ ေက်ာင္းသားမ်ား ေျခဦးတည့္ရာကို ထြက္ေျပးၾကတယ္။ ကန္ေဘာင္ေပၚတက္ေျပးၾကတယ္။ အခ်ိဳ႔လည္း အင္းလ်ားကန္ထဲ ခုန္ဆင္းၾကၿပီး လြတ္ေျမာက္ရာလမ္းကို ရွာၾကတယ္။ လံုထိန္းမ်ားက မေျပးႏိုင္ေသာ ေက်ာင္းသူမ်ားကို ပိုမဲၿပီး ရိုက္ၾကတယ္။

ျပည္လမ္းမေပၚမွာ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားမ်ား ေသြးအလိမ္းလိမ္းနဲ႔ အတုန္းအရံုး လဲက်ကုန္ၾက တယ္။ ေက်ာင္းသားအခ်ိဳ႔ကလည္း နီးစပ္ရာ အိမ္ၿခံတံခါးမ်ားကို ေက်ာ္၀င္ၿပီး ေျပးပုန္းၾကတယ္။ ကန္ေဘာင္ေပၚ တက္ေျပး ၾကတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြေနာက္ကို လိုက္ရိုက္ၿပီး မေျပးႏိုင္သူ ဖမ္းမိသူ ေက်ာင္း သားေက်ာင္းသူေတြကို အင္းလ်ားကန္ထဲ ေမာင္းသြင္းၿပီး ေခါင္းကို ေရႏွစ္သတ္ၾကတယ္။ အင္းလ်ားကန္ ေရျပင္ လည္း ေသြးခ်င္းခ်င္းနီလို႔ တံတားျဖဴ ကန္ေဘာင္လည္း ေက်ာင္း သားေက်ာင္း သူဆို ့ရဲ ့ေသြးေတြနဲ ့ တံတားနီအျဖစ္ ေရာက္ခဲ့ရတယ္။

အဲ့ဒီေနာက္အသင့္ေစာင့္ေနေသာလံုထိန္းကားမ်ားက ေမာင္း၀င္လာကာ လမ္းမတေလွ်ာက္လဲ က်ေနသူ၊ ဒဏ္ရာရသူနဲ႔ ေသဆံုးသူမ်ားကို ကားေပၚပစ္တင္လိုက္ၾကတယ္။ဖမ္းဆီးမိတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကိုလည္း ကားေပၚဆြဲတင္သြားၾကတယ္။ ကားေတြ ေမာင္းထြက္သြားတဲ့ အခါမွာေတာ့ မီးသတ္ကားေတြ ခ်က္ခ်င္းဆို သလို ေစာင့္ဆိုင္းရာက ၀င္ေရာက္လာၾကၿပီး မီးသတ္ပိုက္မ်ားနဲ႔ ျပည္လမ္းတေလွ်ာက္ အင္းလ်ား ကန္ေဘာင္ နဲ႔ တံတားျဖဴ ကို ေဆးေၾကာသုတ္သင္ လိုက္ၾကျပန္တယ္။

ထိုသို႔ ေက်ာင္းသားမ်ားအား ရိုက္ႏွက္သတ္ျဖတ္ရန္မွာ ႀကိဳတင္စီစဥ္ အကြက္ခ်ထားၿပီး ျမန္မာ့အသံ အေဆာက္အဦးအတြင္းမွ အမိန္႔ေပး ညႊန္ၾကားခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ ထုိသို႔ အမိန္႔ေပး ညႊန္ၾကားခဲ့သူမွာ မဆလ အစိုးရ အရွင္သခင္ ဦးေန၀င္း၏ ညာလက္ရံုး ဦးစိန္လြင္ ( စိန္လြင္ ၆ တန္း တစ္ေဇာက္ကန္း ဟု အမည္တြင္ခဲ့သူ) ျဖစ္တယ္။

တံတားျဖဴ လူသတ္ပြဲႀကီး ျဖစ္ပြားခဲ့ၿပီး မတ္လ (၁၆) ရက္ေန႔ ည (၁၂) နာရီ ခန္႔မွာ အနီေရာင္ ပစ္ကပ္ကား တစ္စီး အင္းလ်ားကန္ေဘာင္မွာ ရပ္္လိုက္ပါတယ္။ ကားေပၚတြင္ ပါလာေသာ လံုထိန္းမ်ာ:က မိန္းကေလး (၃) ေယာက္ကို ကားေပၚမွ ဒရြတ္တိုက္ ဆြဲခ်ၿပီး ကန္ေဘာင္ေပၚမွာ ပစ္ထားခဲ့တယ္လို႔ မ်က္ျမင္ သက္ေသမ်ားက ေျပာပါတယ္။ မိန္းကေလး (၃) ေယာက္မွာ ေအာက္ပိုင္း တစ္ခုလံုး ေသြး မ်ားႏွင့္ ျမင္မေကာင္းေအာင္ ျဖစ္ေနရတယ္။ အသက္ေတာ့ ရွိေနေသးတယ္။ သတိရ တစ္ခ်က္ မရတစ္ခ်က္ ျဖစ္ေနတဲ့ မိန္းကေလး (၃) ေယာက္ကို ေတြ႔ခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းသားအခ်ိဳ႔က အနီးဆံုး လဘက္ရည္ဆိုင္ထဲ တိတ္တဆိတ္ သယ္လာခဲ့တယ္။

မနက္မိုးလင္းတဲ့အထိ ေစာင့္ၿပီး မနက္ (၅) နာရီ ေလာက္မွာ ေဆးရံုႀကီးကို ပို႔ခဲ့ရတယ္။ ရန္ကုန္ေဆးရံုႀကီးမွာလည္း အျခားေသာ မတရားျပဳက်င့္ခံရတဲ့ မိန္းကေလးမ်ား ေရာက္လာခဲ့တယ္လို႔ သူနာျပဳဆရာမ တစ္ေယာက္က ေျပာျပပါတယ္။ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္မွာ အုပ္စုလိုက္ လူမဆန္စြာ မတရားျပဳက်င့္ခံရတဲ့အတြက္ သားအိမ္ကြဲၿပီး ေဆးရံုအေရာက္မွာ ေသဆံုးသြားခဲ့တယ္လို႔ သိရပါတယ္။

၁၉၈၈ ခုႏွစ္ မတ္လ (၁၇) ရက္ေန႔ တြင္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ (ပင္မ) မွာ ေက်ာင္းသားမ်ား ေထာင္နဲ႔ ခ်ီၿပီး ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္ခန္းမေရွ႔မွာ စုေ၀းခဲ့ၾကၿပီး၊ လြတ္လပ္ေသာ ေက်ာင္းသားသမဂၢကို ဖြဲ႔စည္း လိုက္ေၾကာင္း ေၾကညာ ခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒီေနာက္ အပန္းေျဖရိပ္သာအနီးမွာရွိတဲ့စင္ျမင့္ေပၚမွာ ေဟာေျပာပြဲ မ်ား ျပဳလုပ္ခဲ့ၿပီး ေက်ာင္းသားျဖစ္ေသာ ကိုမင္းေဇယ်ာ (ယခု ၈၈ မ်ိဳးဆက္ေက်ာင္းသား ေခါင္းေဆာင္)၊ ကိုေမာင္ေမာင္ေက်ာ္ ႏွင့္ မယုယုေမာ္တို႔က ေဟာေျပာခဲ့ၾကတယ္။

ကိုဖုန္းေမာ္၏ စ်ာပနကို ၾကံေတာသုႆာန္တြင္ မီးသၿဂႋဳဟ္မွာျဖစ္လို႔ ေက်ာင္းသား ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာက ၾကံေတာသုႆာန္မွာ အၾကာႀကီး ေစာင့္ေနခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ မြန္းလြဲ (၁) နာရီခန္႔မွာ ကိုဖုန္းေမာ္ အေလာင္းကို တာေမြသခ်ႋဳင္းမွာ မဆလအာဏာပိုင္ေတြကတိတ္တဆိတ္သၿဂႋဳဟ္လိုက္ၾကတယ္။ ေက်ာင္း သားမ်ား အႀကီးအက်ယ္ ေပါက္ကြဲခဲ့ၾကတယ္။

ေက်ာင္းသားမ်ားရန္ကုန္တကၠသိုလ္ေက်ာင္း၀င္းတြင္းကို ျပန္လာေသာအခါ ေက်ာင္း၀င္းတစ္ခုလံုးကို လံုထိန္းမ်ား ေထာင္နဲ႔ခ်ီၿပီး ဘရင္းကယ္ရီယာမ်ား နဲ႔ ၀ိုင္းရံပိတ္ဆို႔ထားတာ ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ ဒုပါေမာကၡခ်ဳပ္ဦးဘသန္းဟက္ကမိန္႔ခြန္းေျပာၾကားခဲ့ၿပီး ေက်ာင္း၀င္းျပင္ကို မထြက္ပါက လံုၿခံဳပါတယ္ လို႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္။

ေက်ာင္း၀င္းကို ၀ိုင္းထားတဲ့ စစ္သားေတြ လံုထိန္းေတြက ေန႔လည္ (၂) နာရီေလာက္မွာ ေက်ာင္း ၀င္းထဲ ေသနတ္မ်ား နံပါတ္တုတ္မ်ားနဲ႔ ေက်ာင္း၀င္းကို ၀င္စီးလိုက္ၾကတယ္။ မ်က္ရည္ယိုဗံုးေတြ ကို ေက်ာင္းသားအုပ္ထဲ ပစ္သြင္းၾကတယ္။ အခ်ဳပ္ကားေတြလည္း ေက်ာင္း ၀င္းထဲ၀င္ လာၿပီး ေက်ာင္းသားေတြကို ဖမ္းဆီးေခၚေဆာင္သြားၾကတယ္။ ေက်ာင္းေဆာင္ေတြထိပါ ၀င္လာၿပီး ေက်ာင္း သားေတြကို ထြက္ခိုင္းကာ အခ်ဳပ္ကားေပၚ တင္သြားၾကတယ္။ အခ်ဳပ္ကားထဲကို ေက်ာင္း သားေက်ာင္း သူမ်ား အဆမတန္ တင္ေဆာင္လာတဲ့အတြက္ ကားထဲမွာ မြန္းက်ပ္ၿပီး ေသဆံုးခဲ့တဲ့ ဒဏ္ရာရ ေက်ာင္းသားေတြလည္း ရွိခဲ့ပါတယ္။ ဖမ္းဆီေခၚလာတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကို အင္းစိန္ေထာင္ထဲ ပို႔လိုက္ၾကတယ္။

၁၉၈၈ ခုႏွစ္ မတ္လ (၁၈) ရက္ေန႔မွာ အသစ္ဖြဲ႔စည္းလိုက္တဲ့ ေက်ာင္းသားသမဂၢက ကိုဖုန္းေမာ္ အေရးအခင္းႏွင့္ တံတားျဖဴအေရးအခင္းအျပင္ ဆက္စပ္ေနေသာ ျပသနာမ်ားကို ျဖစ္ရပ္မွန္ အတိုင္း ေၾကညာေပးရန္ မ.ဆ.လ အစိုးရကို ေတာင္းဆိုလိုက္တယ္။ အစိုးရက အထူးစံုစမ္းစစ္ေဆးေရးေကာ္မရွင္သို႔ တစ္လအတြင္း အစီရင္ခံစာ တင္ျပရန္ တာ၀န္ လႊဲေျပာင္းေပးလိုက္တယ္။ (ဒီ မဆလအာဏာရွင္ရဲ ့ အထူးစုံစမ္းစစ္ေဆးေရးေကာ္မရွင္ဟာ လိမ္ညာေသာခ်က္အလက္မ်ားနဲ ့ အစီရင္ခံစာထုတ္ျပန္ခဲ့တယ္)။

အဲဒီေနာက္ တကၠသိုလ္ေပါင္းစံု ေက်ာင္းသားမ်ားက ၿမိဳ႔ထဲသို႔ ၀င္ေရာက္ဆႏၵျပရန္ဆံုးျဖတ္လိုက္ၾကတယ္။ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူမ်ားက အုပ္စုလိုက္ အစုငယ္ေလးေတြ ကိုယ္စီနဲ႔ ဆူးေလဘုရားမွာ မြန္းတည့္ (၁၂) နာရီမွာ စုစည္းခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒီေနာက္ ေၾကြးေၾကာ္သံမ်ား ေၾကြးေၾကာ္ကာ ဆူးေလဘုရားကို ပတ္ၿပီး စီတန္းလွည့္လည္ ဆႏၵျပၾကတယ္။ နာရီအနည္းငယ္ အတြင္း ျပည္သူေတြပါ ပူးေပါင္းပါ၀င္လာၿပီး ေထာင္နဲ႔ခ်ီတဲ့ ဆႏၵျပလူအုပ္ႀကီး ျဖစ္ခဲ့တယ္။

ဒီလိုနဲ ့ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြဦးေဆာင္တဲ့လွဳပ္ရွားမွဳႀကီးဟာ၁၉၈၈ခုႏွစ္ရွစ္ေလးလုံးလူထုအေရးေတာ္ပုံႀကီးဆီကိုအရွိန္အဟုန္ျပင္းစြာနဲ ့ အာဏာရွင္ေတြရဲ ့ ရက္စက္ႀကမ္းႀကဳတ္မွဳေတြကို ႀကံ ့ႀကံ ့ခံရင္း မဆလတစ္ပါတီစနစ္ကို ပ်က္သုံးေစျပီး အာဏာရွင္ ေန၀င္း ျပဳတ္က်တဲ့အထိ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ခဲ့တယ္။

၁၉၈၈ခုႏွစ္၊မတ္လကာလအတြင္းမွာ ေပးဆပ္ရင္းႏွီးဆုံးရွဳံးခဲ့ႀကရတဲ့ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြ ရဲ ဘ၀ေတြ နဲ ့စိတ္ဓါတ္ေတြကို ေလးစားဂုဏ္ျပဳႀကရဖို ့ကြ်န္ေတာ္တို ့အားလုံး ရဲ ့တာ၀န္ျဖစ္ သလို၊မျပီးဆုံးေသးတဲ့အာဏာရွင္ဆန္ ့က်င္ေတာ္လွန္ေရးကိုလည္း ေနာင္ေတာ္ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားႀကီးမ်ားရဲ ့ ၀ိညာဥ္ေတြနဲ့အတူ ဆက္လက္ဆင္ႏြဲရင္း အမိျမန္မာျပည္ေပၚမွာ အာဏာရွင္စနစ္ခ်ဴပ္ျငိမ္းေပ်ာက္ကြ ယ္ေစဖို ့ စြမ္းစြမ္းတမာန္ ေဆာင္ရြက္ႀကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

by niknayman blog- Sat/March/2009 At 4:49am
photo: တံတားနီေန႔ (သို႔) တံတားျဖဴ အေရးအခင္း – မတ္လ (၁၆) ရက္

Kyaw Naing

လူသားသမိုင္းမွာ ျဖစ္ပြါးခဲ့တဲ့ လူအေသအေပ်ာက္ အမ်ားဆုံးျဖစ္စဥ္ေတြထဲမွ ကိန္းဂဏန္း အမ်ားဆုံးနဲ႕ အရက္စက္ဆုံး အၾကမ္းတမ္းဆုံး ျဖစ္စဥ္တခုကို သင္သိပါသလား

 အေျဖမွန္ကေတာ့ ၁၉၅၈ ခုႏွစ္မွ ၁၉၆၁ ခုႏွစ္အတြင္းမွာ ကြၽန္ေတာ္တို႕ အိမ္နီးခ်င္း တရုတ္ႏိုင္ငံ မွာ ျဖစ္ပြါး ခဲ့တဲ့ အငတ္ေဘးဆိုက္မႈ ၾကီးပဲျဖစ္ပါတယ္။

ထုံးစံအတိုင္း တရုတ္အစိုးရရဲ့ တရားဝင္ ကိန္းဂဏန္း ထုတ္ျပန္မႉမ်ားအရ လူဦးေရ ၁၅ သန္းေလာက္သာ ဖိတ္စင္ခဲ့တယ္လို႕ ဆိုခဲ့ေပမဲ့ ပညာရွင္မ်ားရဲ့ ခန္႕မွန္းမႉအရ အနည္းဆုံး ၄၅သန္းထက္ မေလ်ာ႔ႏိုင္ဘူးဟု သိရပါတယ္။

ဒီကိန္းဂဏန္းေတြထဲမွာ အငတ္ေဘးေၾကာင့္ ေသဆုံးခဲ့သူမ်ားအျပင္ တရုတ္ ဗဟို အစိုးရရဲ့ ႏိုင္ငံေရး ျပိဳင္ ဖက္ အတိုက္အခံမ်ားကို ဖမ္းဆီး ႏွိပ္စက္ ညွင္းပန္းျခင္းေၾကာင့္ ေသဆုံးရသူ အေရအတြက္ပါ ပါဝင္ပါတယ္။

ဒီလို ဝမ္းနည္းဖြယ္ ျဖစ္ရပ္ဆိုးၾကီး စတင္ျဖစ္ပြါးခဲ့ရတဲ့ အေျခခံ အေၾကာင္းရင္းကေတာ့ တရုတ္ႏိုင္ငံ ေျမာက္ ပိုင္း မွာ ရွိတဲ့ စိုက္ပ်ိဳးေျမမ်ား ဟာ မိုးေရလုံးဝမရရွိပဲ မိုးေခါင္မႉမွ စတင္ပါတယ္။ တခ်ိန္တည္းမွာပဲ တရုတ္ႏိုင္ငံရဲ့ တျခားေဒသေတြမွာ ေရၾကီးျခင္းနဲ႕ ပုံမွန္မဟုတ္တဲ့ရာသီ ဥတုေဖာက္ျပန္ျခင္း တို႕ တခ်ိန္တည္းမွာပဲ ျဖစ္ေပၚခဲ့ပါတယ္။ ေလလာသူမ်ားရဲ့ သုံးသပ္ခ်က္အရ ဒီဆိုးရြားလွတဲ့ ျဖစ္စဥ္ၾကီးရဲ့ တရားခံ အေၾကာင္းရင္း ၃၀ရာခိုင္ႏွုန္းဟာ သဘာဝေဘး အႏၲရယ္ေၾကာင့္သာ ျဖစ္ျပီး က်န္တဲ့ ၇၀ရာခိုင္ႏွုန္းကေတာ့

လူမ်ဳိးရွိၿပီး အမည္ေပ်ာက္ေနသူမ်ား

ျမန္မာျပည္ အထက္ပိုင္းေဒသ၊ ဧရာဝတီျမစ္ႏွင့္ ခ်င္းတြင္းျမစ္ တေလွ်ာက္ ေနထိုင္ၾကသည့္ ရွမ္းနီတိုင္းရင္းသား လူငယ္အမ်ားစုသည္ ကိုယ္ပိုင္စာေပႏွင့္ ယဥ္ေက်းမႈမ်ား ကန္႔သတ္ခံေနရသည့္အတြက္ မိမိကိုယ္မိမိ ရွမ္းနီ လူမ်ဳိးျဖစ္ေၾကာင္း သိရွိသူ နည္းပါးလာေနသည္။

ရွမ္းနီ တိုင္းရင္းမ်ဳိးႏြယ္စုမ်ားသည္ ကခ်င္ျပည္နယ္ အတြင္းရွိ ျမစ္ႀကီးနား၊ ၀ိုင္းေမာ္၊ မိုင္းနား၊ အင္းေတာ္ႀကီး၊ ဖားကန္႔၊ မိုးညွင္း၊ ဟိုပင္၊ ဗန္းေမာ္၊ မိုးေကာင္း၊ မိုးမိတ္၊ စစ္ကိုင္းတိုင္းအတြင္းရွိ ကသာ၊ ၀န္းသို၊ ႏွင့္ ခ်င္းတြင္းျမစ္ တေလွ်ာက္ရွိ ပင္လည္ဘူး၊ ဗန္းေမာက္၊ ဟုမၼလင္းၿမိဳ႕ စသည့္ ၿမိဳ႕နယ္မ်ား တြင္ ေနထိုင္ၾကသည္။

ျမန္မာျပည္ အထက္ပိုင္း၊ ကခ်င္ျပည္နယ္အတြင္း ေနထိုင္သူ ရွမ္းနီ လူဦးေရ စုစုေပါင္း ၅ သိန္းခန္႔ရွိၿပီး၊ စစ္ကိုင္းတိုင္း၊ ကသာခ႐ိုင္တြင္ (၁၀) သိန္းခန္႔ရွိေၾကာင္း ၁၉၉၃ ခုႏွစ္၊ အမ်ဳိးသားညီခံတြင္ တင္သြင္းခဲ့သည့္ ရွမ္းနီလူမ်ဳိးစု အစီရင္ခံစာက ေဖာ္ျပ ေရးသားထားသည္။

စစ္အစိုးရအာဏာပိုင္မ်ားက ရွမ္းနီစာေပ၊ ဘာသာစကား တရား၀င္ သင္ၾကားခြင့္ ႏွင့္ ယဥ္ေက်းမႈ ပြဲေတာ္မ်ား က်င္းပခြင့္တို႔ကို ပိတ္ပင္ထားသည္သာမက ရွမ္းနီ လူမ်ဳိးစုမ်ား၏ ႏိုင္ငံ သားျဖစ္ျခင္း အေပၚ ကန္႔သတ္မႈမ်ား ရွိေနသည့္အတြက္ လူငယ္မ်ားအၾကား စာေပ၊ စကား၊ ယဥ္ေက်းမႈမ်ား သိရိွနားလည္မႈ ဆိတ္သုဉ္း ေပ်ာက္ကြယ္မည့္ အလားလာမ်ား ေတြ႔ႀကံဳေနရသည္။


“ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ရွမ္းနီလူမ်ဳိးဆိုတာ အရင္က မသိခဲ့ဘူး။ အခုေနာက္ပိုင္း လူႀကီးမိဘေတြ ေျပာစကားအရ သိရတာ။ ရွမ္းနီစာလည္း သင္ၾကားခြင့္အပိတ္ခံထားရေတာ့ စာေရာ၊ စကားပါ မတတ္ပါဘူး။ က်ေနာ္မိဘေတြလည္း မတတ္ပါဘူး။ အဘိုးအဘြားေတြေလာက္ပဲ တတ္တာ” ဟု ကခ်င္ျပည္နယ္ မိုးညွင္းၿမိဳ႕နယ္၊ နန္းမား ေဒသခံ ရွမ္းနီလူငယ္ စိုင္းထြန္းက ႏုိင္ငံတကာ ျမန္မာသတင္းအဖြဲ႔ (BNI) ကို ေျပာသည္။

အလားတူ ျမစ္ႀကီးနားၿမိဳ႕နယ္၊ ဝိုင္းေမာ္ေဒသတေလွ်ာက္တြင္ေနထိုင္ၾကေသာ ရွမ္းနီလူမ်ဳိးမ်ားသည္ ဘာသာစကားကို ကြ်မ္းက်င္ပိုင္ႏိုင္စြာ ေျပာဆိုႏိုင္ေသာ္လည္း စာေပအေရးအသားတြင္ သိကြ်မ္းသူမ်ား ယခုအခါတြင္ အလြန္ရွားပါးေနၿပီျဖစ္ေၾကာင္း မိုင္းနားရြာက ကိုစိန္ေမာင္က ယခုလိုေျပာသည္။

“က်ေနာ္အပါအဝင္ လူငယ္အေတာ္မ်ားမ်ားက စကားကို ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ေျပာတတ္ပါတယ္။ ရွမ္းစာေပၾကေတာ့ လုံးဝ သင္ၾကားခြင့္မရဘူးဆိုေတာ့ ရြာမွာရွိတဲ့သူေတြအားလုံးလိုပဲ မေရးတတ္၊ မဖတ္တတ္ၾကဘူး။ ေရးတတ္ ဖတ္တတ္တဲ့လူႀကီးေတြ လည္း ေသဆုံးကုန္ေတာ့ ပိုဆိုးတာေပါ့” ဟု ေျပာသည္။

ဘိုးဘြားအစဥ္အဆက္ ကိုယ္ပိုင္စာေပ၊ ကိုယ္ပိုင္ယဥ္ေက်းမႈမ်ားျဖင့္ ေနထိုင္လာခဲ့ၾကသည့္ ရွမ္းနီလူမ်ဳိးစု မ်ားသည္ ၁၉၄၇ခုႏွစ္ ႏိုင္ငံေတာ္ဖြဲ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပုံ အေျခခံဥပေဒပုဒ္မ-၆ အရ ျပည္နယ္သတ္မွတ္ျခင္း မခံခဲ့ရသျဖင့္ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ၎တို႔စာေပ၊ ယဥ္ေက်းမႈႏွင့္ ႐ိုးရာဓေလ့ထံုးတမ္းစဥ္လာမ်ား တျဖည္းျဖည္း တိမ္ျမဳပ္ေပ်ာက္ကြယ္လာေနသည္ဟု ၁၉၉၃ ခုႏွစ္၊ အမ်ဳိးသားညီလာခံတြင္ တင္သြင္းခဲ့သည့္ ရွမ္းနီလူမ်ဳိး အစီရင္ခံစာတခုက ေဖာ္ျပသည္။

ျမန္မာျပည္အထက္ပိုင္းတြင္ေနထိုင္ေသာ ေဒသခံရွမ္းအမ်ဳိးအႏြယ္မ်ားမွာ တိုင္းလိုင္(ရွမ္းနီ) တိုင္းခႏၱီး (ခႏၱီးရွမ္း)၊ တိုင္းေန (ရွမ္းတ႐ုတ္)၊ တိုင္းလုံ (ရွမ္းႀကီး) တိုင္းဂဒူး၊ တိုင္းဂဏန္း၊ တိုင္းဖြန္း၊ တိုင္းဆာ(ေခၚ) မိုင္းသာရွမ္း တို႔ျဖစ္သည္။

၁၉၆၂ ခုႏွစ္၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေန၀င္း အာဏာသိမ္းၿပီးေနာက္ ရွမ္းနီလူမ်ဳိးႏြယ္စုမ်ား၏ ႏိုင္ငံသားစိစစ္ေရး ကဒ္ျပားတြင္ လူမ်ဳိးအမည္ေဖာ္ျပရာ၌ ‘ရွမ္း - ဗမာ’ ဟုသာ ထည့္သြင္းေရးသားေစခဲ့ၿပီး၊ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ေနာက္ပိုင္းတြင္မူ ‘ဗမာ’ ဟုသာ ယေန႔အထိ ထည့္သြင္း သံုးႏႈန္းေစခဲ့သည္။

ယခုလို အမည္ေျပာင္း သတ္မွတ္ခံရျခင္းျဖင့္ ရွမ္းနီလူမ်ဳိးစုမွာ ေပ်ာက္ကြယ္ေတာ့မည့္အလားအလာရွိေနေၾကာင္း ကခ်င္ျပည္နယ္၊ အင္းေတာ္ႀကီးေဒသက စုိင္းခမ္းတီ ေျပာသည္။

“အခုမွတ္ပုံတင္လုပ္တဲ့အခါ မင္းတို႔က ရွမ္းစကားလည္းမတတ္ဘဲနဲ႔ ဘာလို႔ ရွမ္း -ဗမာဆိုၿပီးထည့္ရမွာလဲ၊ ရွမ္းဗမာဆိုတာမရွိဘူး။ ရွမ္းဆိုရင္ရွမ္းေပါ့၊ ဗမာဆိုရင္ ဗမာေပါ့ဆိုၿပီး၊ အခုေတာ့ ရွမ္းနီစကား မတတ္တဲ့ရွမ္းေတြအားလုံး ဗမာလို႔ပဲထည့္ရတယ္” ဟု ေျပာသည္။

သူက “ရွမ္းနီလူမ်ဳိး ေတြအေနနဲ႔ ဗမာလို႔ မထည့္ခ်င္ေပမဲ့ သူတို႔ရဲ႕ အာဏာကိုမဖီဆန္ႏိုင္ေတာ့ ထည့္ရတာေပါ့။ လူငယ္ေတြကလည္း ဗမာလိုပဲတတ္ၾကတဲ့အတြက္ တျဖည္းျဖည္း ကြယ္ေပ်ာက္ေတာ့မယ့္ အႏၱာရယ္နဲ႔ ႀကံဳေတြ႔ေနရပါတယ္” ဟု ဆိုသည္။

ျမန္မာျပည္တြင္ ေနထိုင္ၾကသည့္ တိုင္းရင္းသားမ်ဳိးႏြယ္စုမ်ား၏ ဘာသာစကားႏွင့္ စာေပမ်ားကို ယေန႔ထိ တိုင္ တရား၀င္သင္ၾကားခြင့္မရရွိျခင္းသည္ လူမ်ဳိးႏြယ္စုမ်ား အျမတ္တႏိုးထားသည့္ စာေပ၊ ဓေလ့ထံုးတမ္း စဥ္လာ မ်ား ေပ်ာက္ကြယ္မည့္ လမ္းစပင္ျဖစ္ေၾကာင္း တိုင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ားက မွတ္ခ်က္ေပး သည္။

အလားတူ ရွမ္းနီလူမ်ဳိးစုမ်ား၏ ယဥ္ေက်းမႈဆိုင္ရာ ပြဲေတာ္မ်ားကို အာဏာပိုင္မ်ားက လြန္ခဲ့သည့္ ၅ ႏွစ္ခန္႔မွ စတင္ကာ တရား၀င္က်င္းပခြင့္ ပိတ္ပင္ျခင္းခဲ့သည့္အတြက္ လူငယ္မ်ားအၾကား ႐ိုးရာပြဲေတာ္မ်ားအေၾကာင္း သိသူရွားပါးလာေနေၾကာင္း ရွမ္းနီလူငယ္မ်ားက ဆိုသည္။

“က်ေနာ္တို႔ဆီမွာ ႐ိုးရာပြဲေတာ္ဆိုလို႔ ဘာပြဲမွ မက်င္းပျဖစ္တာ အေတာ္ကို ၾကာေနပါၿပီ။ ႏွစ္သစ္္ကူး ပြဲေတာ္ေတြေတာင္ မက်င္းပျဖစ္တာေတာင္ၾကာပါၿပီ။ ႐ိုးရာပြဲလမ္းသဘင္ဆိုလို႔ ဘာမွမရွိပါဘူး” ဟု စိုင္းခမ္းတီ ကဆိုသည္။

သူက “ဥပုဒ္ေန႔ေတြမွာ ၆ အိမ္၊ ၇ အိမ္စုၿပီး ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ ဆြမ္းကပ္တာ၊ လာတဲ့ပရိသတ္ေတြကို ဧည့္ခံေကြ်းေမြးတာမ်ဴိးေလာက္ပဲရွိေတာ့တာပါ” ဟု အင္းေတာ္ႀကီးေဒသက အေျခအေနကို ေျပာျပသည္။

ရွမ္းနီတုိင္းရင္းသား အမ်ားစုသည္ ယခင္က တႏိုင္တပိုင္ ေရႊက်င္သည့္လုပ္ငန္းမ်ားတြင္ ၀င္ေရာက္ လုပ္ကိုင္ျခင္း၊ လယ္ယာလုပ္ငန္းႏွင့္ သီးႏွံစိုက္ပ်ဳိးျခင္းျဖင့္ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္း ျပဳၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အထက္တန္းပညာေရးအဆင့္ ေက်ာ္လြန္ကာ၊ တကၠသိုလ္ဘြဲ႔ရ သူမ်ား နညး္ပါးေနေသးေၾကာင္း ကခ်င္ျပည္နယ္၊ မိုင္းနားရွမ္းရြာေနထိုင္သူ ကိုစိန္ေမာင္က ယခုလိုေျပာသည္။

“က်ေနာ္တို႔ လူမ်ဳိးေတြက ပညာလည္းမတတ္ေတာ့ မိဘေတြလုပ္ကိုင္တဲ့ အရက္ခ်က္တာတို႔၊ ဝက္ေမြး တာတို႔၊ အခင္းစိုက္ ပ်ဳိးတာတို႔၊ လယ္ယာလုပ္ကိုင္တာတို႔ပဲ လုပ္တတ္တယ္။ လက္လုပ္ လက္စားေတြပဲမ်ားတယ္။ ေလးတန္းေအာင္ရင္ၿပီးတာပဲ။ ဘာမွမလိုဘူး၊ အလုပ္လုပ္စားလို႔ရရင္ၿပီးတာပဲလို႔ ထင္တယ္ေလ” ဟု ေျပာသည္။

႐ိုးရာစာေပ၊ ယဥ္ေက်းမႈ၊ ပြဲေတာ္၊ ဘာသာစကားအျပင္ ႐ိုးရာအ၀တ္အစားမ်ားမွာလည္း တျဖည္းျဖည္း ကြယ္ေပ်ာက္လာသည့္အတြက္ ဓေလ့ထံုးတမ္းအစဥ္လာမ်ားကို ထိမ္းသိမ္းလိုသည့္ ရွမ္းနီေခါင္းေဆာင္ တခ်ဳိ႕က အာဏာပိုင္မ်ားပိတ္ပင္ေသာ္လည္း ေႏြရာသီအားလပ္ရက္တြင္ လူငယ္မ်ားကို တတ္ႏိုင္သေရႊ႕ လက္ဆင့္ကမ္း သင္ၾကားေပးရန္ စီစဥ္ထားသည္။

“အာဏာပိုင္ေတြက ရွမ္းနီစာဆိုတာ မရွိဘူးဆိုၿပီး၊ ပိတ္ပင္ခံရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ရွမ္းနီစာေပ သင္ၾကားေရးေတြကို ၿမိဳ႕နယ္တခ်ဳိ႕နဲ႔ ေက်းရြာေတြကို ဆင္းၿပီး၊ အသက္ အရြယ္မေရြး သင္ၾကားေပးေနပါတယ္” ဟု ရွမ္းနီစာသင္ၾကားေရးတြင္ ကူညီေဆာင္ရြက္ေပးေနသူ ကခ်င္ျပည္နယ္၊ ဗန္းေမာ္ေဒသေနထိုင္သူ နန္းရွန္ဟြမ္က ေျပာသည္။

လတ္တေလာတြင္ ရွမ္းနီစာေပသင္ၾကားေရးကို ကခ်င္ျပည္နယ္အတြင္းရွိ ဗန္းေမာ္၊ မိုးေမာက္၊ ေရႊကူေဒသ တို႔တြင္ လုပ္ေဆာင္ေပးေနေၾကာင္း နန္းရွန္ဟြမ္ က ဆိုသည္။

၁၉၉၃ ခုႏွစ္၊ ဇန္န၀ါရီလတြင္ က်င္းပျပဳလုပ္ခဲ့သည့္ ေညာင္ႏွစ္ပင္အမ်ဳိးသားညီလာခံတြင္ ရွမ္းနီအမ်ဳိးသား လကၡဏာေဖာ္ေဆာင္ခြင့္ေပးရန္ ရွမ္းနီေခါင္းေဆာင္ တဦးျဖစ္သူ ဦးစိုင္းထိန္လင္းက အႀကံျပဳခ်က္ စာတမ္းတေစာင္ တင္သြင္းခဲ့ေသးသည္။

စစ္အစိုးရေရးဆြဲထားသည့္ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္၊ ဖြဲ႔စည္းပံုဥပေဒတြင္မူ တိုင္းရင္းသားလူနည္းစုတခ်ဳိ႕ျဖစ္သည့္ နာဂ၊ ဓႏု၊ ပအို၀္း၊ ပေလာင္၊ ကိုးကန္႔ႏွင့္ ၀’ တို႔ကို ကိုယ္ပိုင္ အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ ရတုိင္းႏွင့္ ေဒသမ်ားအျဖစ္ သတ္မွတ္ေပးထားသည္။http://burmese.bnionline.net/

ေက်ာက္စာ သက္ေသ

Thursday, January 25, 2013 History,

ကၽြန္ေတာ္ေျပာခဲ့သမွ် စကားေတြထဲမွာ ၁၉၈၂ ခု ႏိုင္ငံသား ဥပေဒကို ကန္႔ကြက္တယ္၊ ဖ်က္ သိမ္းေပးပါလို႔ ေတာင္းဆိုခဲ့တာ တစ္ခါမွ မရွိေသးပါ။ ႏိုင္ငံတိုင္းမွာ ဥပေဒ ဆိုတာ ရွိတယ္။ အဲ့ဒီ ဥပေဒကို ခ်မွတ္တဲ့ လူေတြ ေရာ-၊ အမ်ားျပည္သူေတြကပါ- အဲ့ဒီ ဥပေဒကို လိုက္နာဘို႔သာ လိုပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဥပေဒနဲ႔ ကန္႔သတ္ၿပီး တိုင္းရင္းသား ႏိုင္ငံသား သတ္မွတ္မယ့္ ကိစၥရပ္ကို ကၽြႏ္ုပ္တို႔ ဘက္ မွ ေၾကာက္ေနစရာ၊ ကန္႔ကြက္ေနစရာ မလိုပါ။
၁၉၈၂ ခုႏွစ္ ႏိုင္ငံသား ဥပေဒအရ--၊ လူတစ္ဦးဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံထဲမွာ မ်ိဳးစဥ္မ်ိဳးဆက္အားျဖင့္ ၁၈၂၃ မတိုင္ မွီ ကတည္းက ရွိေနတဲ့ လူ၊ လူမ်ိဳးျဖစ္ရင္ အဲ့ဒီ လူ၊ လူမ်ိဳးကို တိုင္းရင္းသား အျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳရမယ္။ တိုင္းရင္း သား မိဘက ဆင္းသက္လာသူဟာ ႏုိင္ငံသား ျဖစ္ခြင့္ရွိတယ္။ အမိဘက္မွ ျဖစ္ေစ၊ အ ဘ ျဖစ္မွ ျဖစ္ေစ တိုင္းရင္းသား တစ္ဦးဦး ျဖစ္ခဲ့ရင္ အဲ့ဒီလူဟာ လည္း ႏိုင္ငံသား ျဖစ္ခြင့္ ရွိ တယ္-၊ ႏိုင္ငံသား တိုင္းဟာ ႏိုင္ငံသား ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္မႈမ်ား ဥပေဒ ေအာက္မွာ ဥပေဒရဲ႔ အကာအကြယ္ကို အျပည့္အ၀ ရရွိေစရပါမယ္။ ဒီ ဥပေဒဟာ ရခိုင္နယ္က အစၥလာမ္ သာသနာ ကိုးကြယ္တဲ့ ရိုဟင္ဂ်ာမ်ား၊ ကမန္မ်ား၊ ရခိုင္တုိင္းရင္းသား အစၥလာမ္ သာသနာ၀င္မ်ား နဲ႔ ျမန္ မာႏုိင္ငံ အ၀ွမ္းေနအစၥလာမ္ သာသနာ၀င္အမ်ားစုႀကီးအတြက္ထိခိုက္နစ္နာစရာမရွိပါ။ဒါေပမယ့္--၊ ျမန္မာ့သမိုင္းကို အမွန္- အမွန္အတိုင္း ေဖၚဘို႔ပဲ လိုပါတယ္။
- ကိုလံဘတ္က အေမရိကတိုက္ကို “ရွာေဖြေတြ႔ရွိသူ” ျဖစ္တယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘ၀ တစ္ေလွ်ာက္လံုး ကမၻာ့ သမိုင္းျပဌာန္းခ်က္မွာ သင္ခဲ့ရတယ္၊ သိခဲ့ရတယ္။ အေမရိ ကန္ျပည္ေထာင္စု အပါအ၀င္ ကမၻာ့ႏိုင္ငံတိုင္းက လည္း ဒီအတိုင္း ပဲ ေရးသား မွတ္တမ္း တင္ခဲ့ၾကတယ္။---၊ ဒါေပမယ့္ ဒီေန႔မွာ ကိုလံဘတ္သည္ အေမရိကတိုက္အား က်ဴးေက်ာ္ ၀င္ေရာက္သူ Invader ျဖစ္တယ္၊ သူမတိုင္မွီ ကတည္းက အေမရိကတိုက္မွာ လူသားေတြ ရွိၿပီး ျဖစ္တယ္-၊ အဲ့ဒီ Native လူမ်ိဳးေတြက မ်ိဳးမျပဳတ္ဘဲ ရွိေနတယ္။ ဒီေတာ့ သမိုင္းမွန္က မဟာဥေရာပလူမ်ိဳးႀကီးတို႔ရဲ႔ သမိုင္းမိႈင္းတိုက္မႈကို အေရာင္ျပယ္ေစခဲ့ တယ္ ဆိုတာပါပဲ။ အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စု ကိုယ္ တုိင္ က ေက်ာင္းသံုး သမုိင္းမွာ ကိုလံဘတ္သည္ က်ဴးေက်ာ္ ၀င္ေရာက္ လာ သူ ျဖစ္တယ္လို႔ ျပဳျပင္ျပဌာန္းခဲ့တာ ဆယ္စုႏွစ္ ေက်ာ္လာပါၿပီ။ သမိုင္းဆိုတာ ဖံုးလို႔ လံုႏိုင္တဲ့ အရာ မဟုတ္ပါ။
ျမန္မာျပည္မွာ ဗမာလူမ်ိဳးစုႀကီးက မြန္ေတြကို တိုက္ခိုက္သိမ္းပိုက္ခဲ့တယ္။ ဗမာအင္ပါယာကို ထူေထာင္ ခဲ့တယ္- ေအာက္ျမန္မာျပည္က မြန္ေတြ အမ်ားစုႀကီး မြန္စကားေပ်ာက္ကာ ဗမာစကားကို ေျပာၿပီး ဗမာေတြ ျဖစ္ခဲ့ရ တယ္- ဒါဟာ သမိုင္းမွန္ျဖစ္ရပ္ပါ။ အဲ့သလို ဗမာေတြက မြန္ေတြကို တိုက္ခိုက္ သိမ္း ပိုက္ခဲ့တယ္ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ေၾကာင့္ ဗမာေတြ သိကၡာက်သြားျခင္း မရွိပါ။ ျမန္မာ့သမိုင္းမွာ ရွမ္း၊ ဗမာ၊ မြန္ ဆိုတာမ်ားက သူတစ္ျပန္ကိုယ္တစ္ျပန္ တိုက္ခိုက္ၿပီး နန္းလုခဲ့ၾကတာပါပဲ။ အဲ့ဒီ ေခတ္ ကာလက ျမန္မာ့သမုိင္းမွာ လူမ်ိဳး အင္အားစု ႀကီးတဲ့ အုပ္ စုက ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႔ အာဏာကို ရယူ တဲ့ ေခတ္ ကာလသာ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ လူမ်ိဳးကို ပါတီ တစ္ခုလိုသာ ျမင္ေယာင္ႏိုင္ဘို႔ လိုပါမယ္။ ဘယ္ လိုျဖစ္ျဖစ္ ႏွစ္ေပါင္းတစ္ေထာင္ေလာက္ ဗမာလက္ေအာက္မွာ ေနေနရေပမယ့္-၊ မြန္ ဆိုတာ ေပ်ာက္ သြားျခင္း မရွိေသးေတာ့-၊ မြန္သမိုင္းဟာ ေပၚလာတာပါပဲ။
ရခိုင္သမိုင္းကို ျပည္ၾကည့္ရင္- လက္ရွိ ရခိုင္လို႔မိမိကိုယ္မိမိ ေခၚေနတဲ့ လူမ်ိဳးစုက ပ်ဴ၊ ဗမာမ်ားသာ ျဖစ္ခဲ့ပါ တယ္။ ေအဒီ ၁၁ ရာစု ျမန္မာအင္ပါယာ ထူေထာင္ၿပီးကတည္းက ရခိုင္နယ္ကို အုပ္ခ်ဳပ္ဘို႔ မင္းအဆက္ဆက္ ဗမာဘုရင္ေတြဆီက ေတာင္းခံခဲ့ရပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံ ျမန္မာအင္ပါယာက မင္းဆက္ အေျပာင္းအလဲျဖစ္ခိုက္ ရခိုင္ကို ပို႔ထားတဲ့ ရခိုင္နယ္ခံမင္းဆက္မ်ားရဲ႔ သားစဥ္ေျမးဆက္ အင္အားေကာင္း လာခိုက္နဲ႔ တုိက္ဆိုင္ေတာ့မွ ဗမာမ်ားကို တစ္သီးတစ္ျခား အာခံတဲ့သေဘာ- ငါ့နယ္၊ ငါ့ေျမ၊ ငါ့မင္းငါ့ခ်င္းနဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္တာလို႔ ေျပာဆိုခဲ့တဲ့ အျဖစ္က မပိုခဲ့ပါ။ (ဒါက ဗမာျပည္မထဲမွာလည္း နန္းတြင္း ပဋိပက ၡေတြ ျဖစ္ခဲ့တာပဲ)။
ရခိုင္ေဒသကို ေရွးဦးဗမာမ်ား စေရာက္ခဲ့တာ ၇ ရာစုေလာက္မွ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီမတိုင္မွီ ပ်ဴလူမ်ိဳးမ်ားက ဘီစီ ၃ ရာစုေလာက္က စတင္ေရာက္ ခဲ့ႏိုင္ပါတယ္။ ရခိုင္ရိုးရဲ႔ အနိမ့္ပိုင္း သံတြဲနယ္ဟာ သီးျခားလြတ္ လပ္တဲ့ ေနရာ ေဒသတစ္ခု ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ေရွးဦးေရာက္လာတဲ့ ပ်ဴမ်ား၊ ဗမာမ်ားက ရခိုင္ေျမာက္ ပိုင္းကို ေအဒီ ၇ ရာစုေလာက္ မွာသာ စတင္ထိုးေဖါက္ႏိုင္ခဲ့ေၾကာင္း ရခိုင္ေက်ာက္စာပါ အသံုးအႏႈန္း၊ စာေပမ်ားက သက္ေသျဖစ္ေနပါတယ္။ ရခိုင္မင္း အာနႏၵစႁႏၵအမည္ ခံထားတဲ့ ေက်ာက္စာမ်ားကို မွတ္တမ္း တင္ခဲ့တာ- ေအဒီ ၇၂၀ ရဲ႔ ေရွ႔ေနာက္ ႏွစ္ ၂၀၀ ေလာက္စီ ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ေနာက္အက်ဆံုး ေအဒီ ၉၀၀-၊ ၁၀၀၀ ေလာက္မွာမွ ျမန္မာအကၡရာနဲ႔ ဆင္တူတဲ့ စာမ်ားကို စတင္ေရးသားခဲ့ပါတယ္။ ဒီမတိုင္မွီ ေက်ာက္စာ အားလံုးကို နာဂရီ (ေရွးေဟာင္း မာဂဓ အင္ပါယာသံုး ဘဂၤလီ) စာနဲ႔ပဲ ေရးထိုး ခဲ့ပါတယ္။
စာလံုး အကၡရာတူညီျခင္းကို ေျပာဆုိျခင္းမဟုတ္ပါ။ အာနႏၵစႁႏၵေက်ာက္စာမူရင္းကို နာဂရီစာ မူရင္းအသံနဲ႔ ဖတ္လိုက္တဲ့ အခါ- စာတစ္ေၾကာင္းလံုးရဲ႔ ၇၅ ရာႏႈန္းက လက္ရွိ ရိုဟင္ဂ်ာစကားနဲ႔ နီးစပ္တူညီေနၿပီး- လက္ရွိ ရခိုင္စကားနဲ႔ လံုး၀ (လံုး၀) ေ၀းကြာေနပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ- သွ်စ္ေသာင္းဘုရား ေက်ာက္စာတိုင္ရဲ႔ ေျမာက္ဘက္မ်က္ႏွာစာ အပိုဒ္ ၄ ေလာက္ကို နမူ နာ ေဖၚျပပါ မယ္။--၊ (ေရွ႔ေဟာင္းနာဂရီ စာလံုး ကၽြႏု္ပ္၏ ကြန္ျပဴတာ၌ font မရွိ၍ အသံထြက္ကို သာ ေရးျပပါမည္၊)
ဤစကားလံုးမ်ားကို ႏိႈင္းယွဥ္ၾကည့္ပါ။ ရိုဟင္ဂ်ာ ယခုေခတ္စကားနဲ႔ နာဂရီ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း တစ္ေထာင္ ေက်ာ္က စာဟာ မဆိုစေလာက္ပဲ ကြဲျပားၿပီး ( ခူရီ = ၂၀၊ နဲ႔ ၀ါရီ = ပိုေက်ာ္သည္ ဆိုတဲ့ စကားလံုးႏွစ္လံုးပဲ ကြဲ ျပားတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။) ရခိုင္စကားနဲ႔ နာဂရီ စကားက လံုး၀၊ လံုး၀ ကို မတူညီပါ။
သမိုင္းပညာရွင္ေတြ၊ မႏုႆေဗဒ ပညာရွင္ေတြ-၊ မွန္ကန္စြာေတြးပါ။ မွန္ကန္စြာဆင္ျခင္ပါ။ ဘယ္သူေတြက လက္ရွိရခိုင္ေဒသရဲ႔ မူလဘူတ လူမ်ိဳး ျဖစ္ေနပါသလဲ။ ေရွးေဟာင္းရခိုင္မင္းမ်ားက သူတုိ႔နားလည္း နားမလည္၊ သူ႔တိုင္းသူျပည္သားမ်ားလည္း လံုး၀ မသိမတတ္တဲ့ စာ၊ စကားနဲ႔ သမိုင္းေရးထိုးခဲ့ပါသလား။
သမိုင္းမွန္ကို စစ္ေဆးၿပီးရင္ 82 law မဟုတ္လို႔- AD ၇၂၀ law ကို ျပန္လည္ ျပဌာန္းရင္လည္း ရိုဟင္ဂ်ာေတြ ဟာ ရခိုင္နယ္ ေျမာက္ပိုင္းရဲ႔ မူလဘူတ လူမ်ိဳးျဖစ္ၿပီး- က်န္လူမ်ားကသာ ႏိုင္ငံျခားသား က်ဴးေက်ာ္သူမ်ား ျဖစ္ ေနပါလိမ့္မယ္။
အေသြးအေရာင္မတူလို႔၊ ကိုးကြယ္ရာ မတူလို႔၊ အယူ၀ါဒ မတူလို႔၊ အယူအဆ မတူလို႔ ႀကီးႏုိင္ ငယ္ညႇင္းစိတ္နဲ႔ လူမ်ိဳးတစ္မ်ိဳးရဲ႔ သမုိင္းကို ေဖ်ာက္ဖ်က္ျခင္း၊ အတင္းအဓမၼဖိႏွိပ္ မ်ိဳးျဖဳတ္ျခင္းမ်ားဟာ ပညာမဲ့ လူဆိုးလူမိုက္မ်ား ရဲ႔ အက်င့္စရိုက္သာ ျဖစ္ပါတယ္။ ယဥ္ေက်းပါတယ္လို႔ မိမိကိုယ္မိမိ ဂုဏ္ယူေနတဲ့ ျမန္မာ လူမ်ိဳးမ်ား အေနနဲ႔ လူ ဆိုးလူမိုက္တို႔ရဲ႔ အက်င့္စရိုက္မ်ားကို မခံမင္သင့္ေတာ့ပါ။ မေထာက္ခံသင့္ေတာ့ပါ။ အမွန္ကို အမွန္အတုိင္း လက္ခံရဲတဲ့ သတၱိရွင္မ်ား၊ အမွန္ဘက္က ခုခံေတာ္လွန္ရဲတဲ့ သတၱိရွင္မ်ား သာ ျဖစ္သင့္ပါေတာ့တယ္။
(အထူး မွတ္ခ်က္။- ေဖၚျပပါ ေက်ာက္စာကို ျငင္းပါ၊ ခံျငင္းပါ-၊ ျငင္းလိုသူမ်ား အတြက္ လမ္းဖြင့္ေပး ထားပါတယ္။ ကၽြႏု္ပ္ဘက္က ရိုဟင္ဂ်ာမ်ားကို နာဂရီ စာကို “အ”သံုးလံုး သင္သလို သင္ေပးလိုက္ယံုပါပဲ။ အာနႏၵစႁႏၵ ေက်ာက္စာ တစ္ခုလံုးကို ရိုဟင္ဂ်ာ သာမန္လူတစ္ဦးနဲ႔ ရခိုင္ပညာရွင္ ေဒါက္တာဘြဲ႔ယူသူ တစ္ဦး- လူထုေရွ႔မွာ ၿပိဳင္ဖတ္ခိုင္းၾကည့္ လိုက္ရင္ အေျဖေပၚသြားပါလိမ့္မယ္)

ေဌးလြင္ဦး
ဦးေဆာင္လႈပ္ရွားမႈ တာ၀န္ခံ
ျမန္မာမြတ္ဆလင္ တန္းတူညီမွ် လႈပ္ရွားေဆာင္ရြက္မႈ အဖြဲ႔
အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု

ဆန္းလြင္ မြတ္စလင္မ္ ျဖစ္ခဲ့ေလသလား။

က်ေနာ္ဟာ ငယ္စဥ္ကတည္းက စာအုပ္စာေပေတြကို ေလ့လာဆည္းပူးခဲ့ေသာ္လည္း ေတြ႔ကရ စာအုပ္ကို ဖတ္ရႈေလ့မရွိပါ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ဘ၀ဆိုတာ အရမ္း တိုေတာင္းတယ္။ တိုးေတာင္းတဲ့ ဘ၀ထဲမွာ လုပ္စရာေတြ၊ ေလ့လာစရာေတြက အမ်ားႀကီးပဲ။ အဲဒီေတာ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို မဖတ္ခင္မွာ အဲဒီ စာအုပ္ေရးတဲ့သူကို အရင္ ေလ့လာ ဆန္းစစ္ေလ့ ရွိပါတယ္။

ေကာင္းၿပီ။ ယေန႔မနက္ က်ေနာ့အေနနဲ႔ ဆန္းလြင္ဆိုတဲ့ စာေရးသူက ေရးသားခဲ့တဲ့ “ရတနာသုံးပါးကို ယုံၾကည္ကိုးကြယ္လာသူ တစ္ေယာက္အေၾကာင္း”ဆိုတဲ့ စာအုပ္ကို နည္းနည္းေလး စၿပီး ဖတ္ၾကည့္ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ အဲဒီစာအုပ္ကို ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြကေနၿပီး အစၥလာမ္ဘာသာ၀င္ေတြကို “ေဟ့-လူ၊ ဒီစာအုပ္ကို ေလ့လာၾကည့္စမ္းပါ။ ဒါ မင္းတို႔ရဲ႕ အစၥလာမ္ဘာသာ၀င္အျဖစ္ကေနၿပီး ဗုဒၶဘာသာကို ကူးေျပာင္းလာတဲ့ သူေရးထားတဲ့ စာအုပ္။ ဘာသာႀကီးေလးမ်ဳိးစလုံး အေၾကာင္းေတြ အကုန္လုံးပါတယ္” စသည္အားျဖင့္ ညႊန္းေလ့၊ လက္ေဆာင္ေပးေလ့ရွိေၾကာင္း သိရွိခဲ့ရလို႔ပါ။

ဒါေပမဲ့ စာအုပ္ရဲ႕အစမွာတင္ က်ေနာ္ေတြ႔လိုက္ရတဲ့ အခ်က္ကေတာ့ ဆန္းလြင္ဟာ အစၥလာမ္ဘာသာ၀င္ အလ်ဥ္း မဟုတ္ခဲ့ပါ။ ဒီလို ေျပာလိုက္လို႔ အံ့ၾသသြားလိမ့္မယ္။ သူဟာ ကာဒီယာနီတစ္ဦး ျဖစ္တယ္။ ကာဒီယာနီဆိုတာက အစၥလာမ္ရဲ႕ အမည္ခံထားေသာ္လည္း အစၥလာမ္နဲ႔ မည္သို႔မွ် မပတ္သက္တဲ့ အုပ္စု ျဖစ္တယ္။ ရႈပ္သြားမွာဆိုးလို႔ ဥပမာ ေပးလိုက္မယ္။ အစားအေသာက္မွာ ဟလာလ္တံဆိပ္ ရိုက္ႏွိပ္ထားတိုင္း ဟလာလ္ မဟုတ္သလိုေပါ့ဗ်ာ။ ဒီအခ်က္ကို သူ႔စာအုပ္ရဲ႕ စာမ်က္ႏွာ (၂၇) နဲ႔ (၂၈) မွာ ေလ့လာႏိုင္တယ္။

ဆန္းလြင္ ဖတ္ရႈေလ့လာခဲ့တဲ့ က်မ္းျမတ္ကုရ္အာန္ရဲ႕ ဘာသာျပန္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး သူက ဒီလို ေရးသားထားတယ္။ “ဘာသာျပန္သူ မည္သူနည္း။ ဟာဇရတ္မီးရ္ဇာဂူလမ္အဟ္မာဒ္ (Hazrat Mirza Ghulam Ahmad) ဆိုေသာ အမည္ကို ေတြ႔ရပါသည္။” စာလုံးေပါင္းအသံဖလွယ္မႈကလည္း မွားေနပါတယ္။ သူ႔အေနနဲ႔ ကမာၻေပၚမွာ သန္း (၄၀၀) ေက်ာ္ေသာ လူထုႀကီးက ေျပာဆိုေနတဲ့ အူရ္ဒူစာေပနဲ႔ ဘာသာစကားကို ေလ့လာသင္ယူဆည္းပူးခဲ့ရဖူးဟန္ မတူပါ။ ‘ဟ’မွာ သံရွည္သရ မူရင္းမွာ မပါရွိပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ ‘ဟာ’ဟု ဖလွယ္လွ်င္ မွားသြားပါလိမ့္မယ္။ ရွည္ေနမွာမို႔ အမွန္ကို ဖလွယ္ျပလိုက္ပါ့မယ္။ ဟဇရသ္မိရ္ဇာဂိုလာမ္အဟ္မဒ္ပါ။ အဲဒီသူဟာ က်ေနာ္ ေစာေစာက တင္ျပခဲ့တဲ့ ကာဒီယာနီဂိုဏ္း ရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ပါ။ သူ႔အေၾကာင္းကို သိခ်င္သူမ်ား တစ္ခ်ဳိ႕ စာေရးဆရာေတြက ျမန္မာစာေပ နဲ႔ ေရးသားထားတဲ့ ေဆာင္းပါးရွည္၊ တိုေတြ ရွိႏိုင္တာမို႔ ရွာေဖြၿပီး၊ ေလ့လာလိုပါက ေလ့လာႏုိင္ပါတယ္။

ေရွ႕ဆက္ပါ့မယ္။ ယင္းစာမ်က္ႏွာ (၂၇) မွာပဲ “ ‘လာရဟမားနီးရ္ရဟင္းမ္’ တတိယပါဒ၏ အဓိပၸါယ္မွာလည္း ....”ဆိုၿပီး ေရးထားျပန္တယ္။ အသံထြက္ ခၽြတ္ေခ်ာ္တိမ္းပါးေနၿပီး၊ အသံဖလွယ္မႈက အနည္းငယ္ လြဲေခ်ာ္ေနပါတယ္။ လာရဟ္မားနိရ္ရဟင္းမ္ဟု ဖလွယ္မွသာ မွန္ပါလိမ့္မယ္။ ဤသို႔ ျဖစ္ရျခင္းမွာ United Nations ရဲ႕ ရုံးသုံး ဘာသာစကားလည္းျဖစ္၊ ကမာၻေပၚတြင္ သန္းေပါင္းမ်ားစြာ ေျပာဆို၊ ေရးသား သုံးစြဲေနေသာ၊ ရွင္သန္လွ်က္ရွိတဲ့ ဘာသာစကားျဖစ္ေသာ အရဗီစာေပနဲ႔ ဘာသာစကားကို အႏွီ ဆန္းလြင္အေနနဲ႔ ေလ့လာသင္ယူ ဆည္းပူးခဲ့ဖူးဟန္ မတူပါ။

၎ဆန္းလြင္က စာမ်က္ႏွာ (၂၈) တြင္ ဆက္လက္၍ ေရးသားတင္ျပထားတာက “ငါ့တပည့္ တစ္ခုေတာ့ သတိထားေနာ္၊ တို႔ဘာသာမွာ ... ”ဆိုၿပီး သူ႔ရဲ႕ ဥပဇၥ်ာယ္ ကာဒီယာနီဆရာႀကီးရဲ႕ အဆုံးအမ ၾသ၀ါဒတစ္ရပ္ကို တင္ျပထားပါတယ္။ အဲဒီ အဆုံးအမကို ေထာက္ရႈၿပီး၊ သူ႔ရဲ႕ ဆရာဟာ ကာဒီယာနီဂိုဏ္းသားတစ္ဦးျဖစ္ေၾကာင္း သိရွိရပါတယ္။ အဲဒီအတြက္ ဆန္းလြင္ရဲ႕ မိဘေတြဟာလည္း ကာဒီယာနီဂိုဏ္းသားမ်ား ျဖစ္ခဲ့ၾကဟန္တူပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ က်ေနာ္တို႔ စစ္မွန္တဲ့ မြတ္စလင္မ္ေတြဟာ ကာဒီယာနီဂိုဏ္းက ဆရာေတြရဲ႕ထံမွာ အစၥလာမ့္ပညာရပ္ေတြကို သင္ယူေလ့မရွိၾကသလို၊ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ မိဘေတြဟာလည္း အပ္ႏွံ႔ေလ့မရွိၾကပါဘူး။ ကာဒီယာနီဂိုဏ္းကို ကမာၻ႔မြတ္စလင္မ္ လူထုႀကီးတစ္ရပ္လုံးက ကာဖိရ္ဂိုဏ္းျဖစ္ေၾကာင္း တစ္ညီတစ္ညြတ္တည္း အကြဲအလြဲ မရွိ လက္ခံထားပါတယ္။ ကမာၻေက်ာ္ အစၥလာမ္အာလင္မ္ပညာရွိ သုခမိန္ႀကီးမ်ားကလည္း တစ္ညီတစ္ညြတ္ တည္း အကြဲအလြဲမရွိ ကာဖိရ္ဂိုဏ္းျဖစ္ေၾကာင္း လက္ခံထားၾကပါတယ္။ ကာဖိရ္ဆိုတာကေတာ့ တစ္ဆူတည္း၊ တစ္ပါးတည္းျဖစ္ေတာ္မူေသာ၊ အိုျခင္း၊ နာျခင္း၊ ေသျခင္းကင္းေတာ္မူေသာ၊ အႏႈိင္းမဲ့ ကိုးကြယ္ရာအရွင္ အလႅာဟ္အရွင္ျမတ္အား ေသြဖည္ျငင္းဆန္ ပုန္ကန္ေသာင္းက်န္းသူကို ေခၚပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဆန္းလြင္ဟာ အစၥလာမ္ဘာသာ၀င္၊ မြတ္စလင္မ္အျဖစ္ကေနၿပီး၊ တျခား ဘာသာကို ကူးေျပာင္းသြားခဲ့တယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္ဟာ လုံး၀ လုံး၀ မဟုတ္ပါ။ ထိုသို႔ အစၥလာမ္ဘာသာ၀င္ မြတ္စလင္မ္အျဖစ္မွ အျခား ဘာသာသို႔ ကူးေျပာင္းသြားတယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္ဟာ မဟုတ္မမွန္ လုပ္ႀကံဖန္တီးထားတဲ့ လုပ္ႀကံမႈတစ္ရပ္သာျဖစ္ေၾကာင္း၊ အမ်ားျပည္သူကို လိမ္လည္လွည့္စားခဲ့ျခင္း သာ ျဖစ္ေၾကာင္း တင္ျပလိုက္ရပါတယ္။

နိဂုံးခ်ဳပ္အားျဖင့္ မည္သူမဆို လြတ္လပ္စြာ ကိုးကြယ္ခြင့္ရွိတဲ့အတြက္ ႀကိဳက္တဲ့ဘာသာကို ကိုးကြယ္လို႔ ရပါတယ္။ သို႔ေသာ္ အစၥလာမ္ဘာသာက ဘာျဖစ္လုိ႔၊ ညာျဖစ္လို႔ စတဲ့၊ စတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ အမ်ဳိးမ်ဳိးေပးၿပီး၊ မိမိရဲ႕ ခ်ဳိ႕ယြင္းမႈမ်ားကို ဖုံးကြယ္လိုသူမ်ားရဲ႕ အမွားမ်ားကိုေတာ့ ေဖာ္ထုတ္သြားရမွာပါ။ အကယ္၍ သက္ရွိထင္ရွား ရွိေနေသးတယ္ဆိုရင္လည္း Debate လုပ္သြားရမွာပါ။ ဒါမွသာလွ်င္ လူသားေတြဟာ အမွားနဲ႔ အမွန္ကို ခြဲဲျခားၿပီး လိုက္နာႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ အစၥလာမ္သာသနာေတာ္သည္ကား ၎တို႔ မဟုတ္မမွန္ လီဆည္ဖန္တီး၍ ေျပာဆိုေရးသားခဲ့ျခင္း အမ်ဳိးမ်ဳိးမွ ကင္းစင္၍ အလြန္တရာ ျမင့္ျမတ္ကာ ၿပီးျပည့္စုံေသာ သာသနာျဖစ္ပါေၾကာင္း တင္ျပရင္း နိဂုံးခ်ဳပ္လိုက္ပါတယ္။

ျမန္မာျပည္သူလူထု တစ္ရပ္လုံး မုသား၀ါဒီမ်ား၏ မဟုတ္မမွန္ လုပ္ႀကံဖန္တီးထားေသာ အလိမ္အညာ အမ်ဳိးမ်ဳိးကင္းေ၀းၿပီး၊ လွည့္စားျခင္း ခံေနရျခင္းမွ လြတ္ေျမာက္ၾကပါေစ။ ကိုယ္၊ စိတ္၊ ၀ိညာဥ္ သုံးပါးစလုံး ေအးခ်မ္းၾကပါေစ။ အာမီးန္။

ခ်မ္းေျမ့
25-01-2013

မွတ္ခ်က္ ။ ။ စာေရးသူ ဆန္းလြင္၏ အမည္အား ၎၏ စာအုပ္အဖုံးတြင္ ေဖာ္ျပထားတဲ့အတိုင္း ဆန္းလြင္ဟုသာ သုံးႏႈန္းခဲ့ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း။

ရကၡပူရ ဘယ္မွာလဲ | ေဌးလြင္ဦး

ကၽြန္ေတာ္အပါအ၀င္ ဒီေန႔ သံကြဲျမန္မာ စကားကို ေျပာေနတဲ့ ရခိုင္ တစ္ဦးမွ တိုင္းရင္းသား မဟုတ္ ပါ။ တိုင္းရင္းသား မဟုတ္ဘူး ဆိုလို႔ ႏိုင္ငံျခားသားလို႔လည္း မဆိုလိုပါ။ ျမန္မာႏိုင္ငံက ျပဌာန္းထားတဲ့ ဥပေဒမွာ တိုင္းရင္းသား ဆိုတာ ကိုယ္ပိုင္ဘာသာစကား၊ ကိုယ္ပိုင္စာေပ၊ ကိုယ္ပိုင္ယဥ္ေက်းမႈ၊ ကိုယ္ ပိုင္ဓေလ့ေတြ ရွိရပါမယ္။ ရွမ္း၊ ခ်င္း၊ မြန္၊ ကရင္၊ ကခ်င္၊ စတဲ့ လူမ်ိဳးႏြယ္ေတြမွာ ကိုယ္ပိုင္စကား၊ ကိုယ္ပိုင္စာေပ၊ ကိုယ္ ပိုင္ယဥ္ေက်းမႈ၊ ကိုယ္ပိုင္ဓေလ့ေတြ သီးျခားစီ ရွိေနပါတယ္။ သူတို႔ေတြကသာ ဥပေဒနဲ႔ညီတဲ့ တိုင္း ရင္းသားမ်ား ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီေန႔ ရခိုင္လို႔ ျဖစ္ေနသူမ်ား အားလံုးဟာ သမိုင္းလိမ္ခံထားရတဲ့ လူမ်ိဳးတစ္မ်ိဳးသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာ သာစကား၊ စာေပ၊ ယဥ္ေက်းမႈ၊ ဓေလ့ အားလံုး ဗမာနဲ႔ အတူတူပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ စကားေျပာ အသံကြဲ ယံုမွ်သာ ျဖစ္ၿပီး- အသံကြဲတိုင္းသာ တိုင္းရင္းသား ေပးရမယ္ ဆိုရင္- အညာသားမ်ားကိုလည္း အညာ တိုင္းရင္းသား၊ အေၾကသားမ်ားကိုလည္း အေၾကတိုင္းရင္းသား အျဖစ္ သတ္မွတ္ေပးရပါေတာ့မယ္။

ဒီေန႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရခိုင္ေတြက- မိမိတို႔တိုင္းျပည္သည္ “ရကၡပူရ” တိုင္းျပည္ ျဖစ္ခဲ့တယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ တို႔ ဟာ ရကၡ ေတြ ျဖစ္တယ္လို႔ ေျပာဆိုေနျခင္းဟာ- လံုး၀ မွားယြင္းေနပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံ ဧရိယာထဲ မွာ “ရကၡပူရ” ဆိုတဲ့ ႏိုင္ငံက မြန္လူမ်ိဳးမ်ား မေရာက္မွီ သထံုေဒသ ေန မူလဘူတလူမ်ိဳး သို႔မဟုတ္ မြန္ မ်ားမေရာက္မွီ ကတည္းက အရင္အဦးေရာက္ေနတဲ့ လူမ်ိဳးသာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲ့ဒီ ေရွ႔ဦးလူမ်ိဳးဟာ သူတို႔ ကိုယ္သူတို႔ ရကၡလို႔ ခံယူခဲ့ပါတယ္။ သထံုၿမိဳ႔ကိုလည္း “ရကၡပူရ”လို႔ အမည္နာမနဲ႔ တိုင္းျပည္ ထူ ေထာင္ ခဲ့ ပါတယ္။ ခရစ္ႏွစ္ ၁၄၈၀မွာ ေရးထိုးတဲ့ ရာမာဓိပတိမင္းရဲ႔ ပဂိုးကလွ်ာဏီေက်ာက္စာမွာ အဲ့ဒီ ေဒသ အေၾကာင္းကို အေတာ္ အတန္ ျပည့္စံုေအာင္ ေဖၚျပ ထားတာကို ေတြ႔ ရပါတယ္။

သထံုေက်ာက္စာ တစ္ခ်ိဳ႔မွာ သထံုကို “ရကၡပူရ”ဟု ေခၚေၾကာင္းေဖၚျပထားၿပီး- ရခိုင္ေက်ာက္စာမ်ား မွာ ရခိုင္ေဒသကို “အရကၡေဒသ”ဟုသာ ေခၚေၾကာင္း ေတြ႔ရပါတယ္။ (အာနႏၵစႁႏၵ အမည္ကို သံုး ၍ ေရး ထိုးသည့္ သွ်စ္ေသာင္းပုတိုး ေက်ာက္စာတိုင္) “အရကၡေဒသ” ဆိုတာ ရကၡ တို႔ ရဲ႔ ေဒသ မဟုတ္ ဘူးလို႔ပဲ အဓိပၸါယ္ကို ေပးပါတယ္။ ဒီစကားကို အေျခခံၿပီး အရ္ကန္ ျပည္လို႔ ျဖစ္လာျခင္းပါ။

ေက်ာက္စာပညာရွင္မ်ားက သထံု (ရကၡပူရ)က လူမ်ိဳးေတြဟာ မြန္တို႔နဲ႔ အႀကီးအက်ယ္ စစ္ျဖစ္ ခဲ့ၿပီး ေအာက္ဘက္ကို ဆင္းေျပးခဲ့တယ္၊ “ဘီလူးကၽြန္း”ဆိုတာ သူတို႔ေတြေနခဲ့လို႔ အမည္ျဖစ္ တည္လာတာ လို႔ သံုးသပ္ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး ပင္လယ္ထဲကို ဆင္းေျပးၿပီး မေလး ကၽြန္း ဆြယ္ေတြက လူမ်ိဳးေတြ ျဖစ္ လာတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီေန႔မွာ မေလးကၽြန္းဆြယ္ေန လူ မ်ိဳးႏြယ္မ်ားက သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ ရကၡ လို႔ ခံယူသူမ်ားကို မေတြ႔ရပါ။

ဒီေနရာမွာ “ရကၡ” ဆိုတာ ဘယ္သူလဲ။ သူတို႔ေတြ ဘယ္ကလာသလဲ၊ ဆိုတာ ေနာက္ေၾကာင္းျပန္ လိုက္ဘို႔ လိုပါမယ္။ အႏိၵယဘက္က သမိုင္းအရ- အသားမဲၿပီး ႏွခမ္းထူတဲ့ လူမ်ိဳးကို ရကၡဳလို႔ ေခၚ ေၾကာင္းေတြ ႔ရပါတယ္။ တနည္းအားျဖင့္ အိႏၵိယေတာင္ပိုင္းသား မ်ိဳးႏြယ္စုကို ေခၚဆိုျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ သူ တို႔ေတြ ထဲမွာလည္း လူမိ်ဳးစုေပါင္းမ်ားစြာ ရွိေနၿပီး- ဘာသာစကားမတူညီမႈေတြ ရွိပါတယ္။ အိႏၵိ ယ ေတာင္ ပိုင္း လူမ်ိဳးစုေတြဟာ မြန္လူမ်ိဳးမ်ား ျမန္မာႏိုင္ငံထဲကို မေရာက္မွီ ႏွစ္ရာေပါင္းမ်ားစြာ ကတည္း က ျမန္မာ၊ ထိုင္း၊ မေလး၊ ကေမၻာဒီးယား ပင္လယ္ကမ္းရိုးတန္း တစ္ေလွ်ာက္ကို သြားလာအေျခခ်ေန ခဲ့ပါၿပီ။ သူတို႔နဲ႔ အတူ သူတို႔ရဲ႔ ဟိႏၵဴဘာသာထဲက ဂုိဏ္းေတြဟာလည္း ပါလာခဲ့ပါတယ္။ ( သမိုင္းကို ေလ့လာသူမ်ား သတိထား ရမယ့္ အခ်က္က ဟိႏၵဴမ်ားက သာသနာမျပဳပါ။ ဟိႏၵဴဘာသာမွာ ဇာတ္စနစ္ ရွိေနၿပီး- သူမ်ိဳးႏြယ္နဲ႔ သူဂိုဏ္းဘာသာစနစ္ ျဖစ္ပါတယ္။ အျခားသူတစ္ဦး၊ လူမ်ိဳးတစ္မ်ိဳးက ဟိႏၵဴ ဘာသာထဲကို ၀င္ဘို႔ရာ- ဇာတ္မရွိပါ၊ တနည္းအားျဖင့္ ေနရာ မရွိပါ။ ဟိႏၵဴဘာသာထဲကမွ အျခားဘာ သာမ်ား ျဖစ္တဲ့ ဗုဒၶဘာသာ၊ ခရစ္ယာန္ဘာသာ၊ အစၥလာမ္ဘာသာမ်ားကို ကူးေျပာင္းခဲ့တာပဲ ရွိပါ တယ္။ ကမၻာ့ ဘာသာႀကီးမ်ားထဲမွာ အဲ့ဒီ သံုးဘာသာကပဲ ဇာတ္စနစ္မရွိ၊ ဘာသာထဲကို ၀င္ေရာက္ႏိုင္ ခြင့္ ပိတ္ပင္ ဟန္႔တားထားျခင္းမရွိ- ယံုၾကည္ရင္ ၀င္ခြင့္ရွိတဲ့ ဘာသာျဖစ္ပါတယ္။)

တနည္းအားျဖင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံ ကမ္းရိုးတန္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ စတင္ေနထိုင္ အေျခခ်ခဲ့တဲ့ လူမ်ိဳးႏြယ္ အားလံုး ကို ရကၡဳလို႔ ေခၚတြင္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္ၿပီး- ျမန္မာႏိုင္ငံေအာက္ပိုင္းေဒသမွာ သူတို႔ဟာ မြန္တို႔ရဲ႔ ႏွိမ္ ႏွင္းျခင္းကို ခံလိုက္ရပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ စဥ္းစားရမွာက ျမန္မာႏုိင္ငံေအာက္ပိုင္းက ရကၡေတြ အားလံုး စစ္ရႈံုးၿပီး ပင္လယ္ထဲကို ဆင္းေျပးသလား- ဆိုတဲ့ အခ်က္ပါ။

ေသခ်ာတဲ့ အခ်က္က အခ်ိဳ႔လည္း စစ္ပြဲမွာ ေသဆံုးတယ္၊ အခ်ိဳ႔လည္း မြန္တို႔နဲ႔ ကျပားျဖစ္သြားတယ္၊ အခ်ိဳ႔လည္း ပင္လယ္ကမ္းရိုးတန္းတစ္ေလွ်ာက္ လြတ္ရာကၽြတ္ရာကို ထြက္ေျပးတယ္-လို႔ပဲ ဆုိရမွာပါ။ မြန္လူမ်ိဳးစုထဲမွာ “တလိုင္း”လို႔ ေခၚတဲ့ မ်ိဳးစုက သီးျခားလို ျဖစ္ေနပါတယ္။ မြန္ေတြဟာ သူတို႔ မြန္ အစစ္ ေတြကို “တလိုင္း”လို႔ မေခၚပါ။ “တလိုင္း”လို႔ အေခၚခံရရင္လည္း မႏွစ္ၿမိဳ႔ပါ။ ဒါဆို “တလိုင္း” ဆိုတာ ဘယ္သူေတြလဲ–၊ ဒီလိုေလ့လာရင္ တလိုင္းဆိုတာ “မြန္နဲ႔ ကုလား ကျပားမ်ား”ကို ေခၚတြင္တဲ့ အမည္ ျဖစ္ေနၿပီး မြန္တို႔က ေသြးမစစ္သူမ်ားလို႔ သတ္မွတ္ပါတယ္။ ထူးျခားတာက မြန္နဲ႔ကရင္ ကျပား ကို ကျပား ျဖစ္လင့္ကစား- တလိုင္းလို႔ မေခၚတြင္ျခင္းပါပဲ။ (ဒီ သမိုင္းေၾကာင္းကို လိုအပ္တဲ့အခါ ထပ္ရွင္း ပါမယ္။)

ျမန္မာျပည္ေအာက္ပိုင္းမွာ ရကၡတို႔နဲ႔ မြန္တို႔ အႀကီးအက်ယ္ တိုက္ပြဲ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ခံတပ္ အေထာက္အထား ကို တြံေတးအနီး ေရႊဆံေတာ္ ေတာင္ဘက္မွာ ေတြ႔ရပါတယ္။ အဲ့ဒီအရပ္က စစ္ရံႈးသူမ်ားက ပင္ လယ္ ျပင္ကို ေက်ာ္ျဖတ္ၿပီး ယခု တနသၤာရီတုိင္းဘက္ကို ဆင္းသြားႏုိင္သလို၊ကမ္းရိုးတန္းတစ္ေလွ်ာက္ ယခု ရခိုင္လုိ႔ ေခၚတဲ့ အရပ္ ဘက္ကိုလည္း ပတ္တက္သြားႏိုင္ပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ရခိုင္ လို႔ ေခၚေန တဲ့ အရပ္မွာလည္း ရကၡ မဟုတ္တဲ့ ေနာက္ထပ္လူမ်ိဳးစုမ်ား ရွိေနပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ရကၡ ေတြ ဟာ ေျမာက္ပိုင္းဘက္ကို တိုးေပါက္ဘို႔ရာ မလြယ္ကူခဲ့ပါ။

မြန္ေတြနဲ႔ ေခတ္ၿပိဳင္ သို႔မဟုတ္ ေနာက္အနည္းက်ၿပီး ၀င္လာတဲ့ ဗမာေတြဟာ- အခု ရခိုင္လို႔ ခံယူထား သူမ်ားေနထိုင္ရာ ေဒသကို ရကၡိဳင္ လို႔ ေခၚဆိုေနျခင္းက “ရကၡပူရ” ႏိုင္ငံက ထြက္ေျပးခဲ့တဲ့ ရကၡ လူမ်ိဳး မ်ားကို အခု ရခိုင္ေခၚေဒသဘက္ကို ထြက္ေျပး အေျခခ် ေနခဲ့ေၾကာင္းကို သက္ေသ ထုတ္ျပ သ လို ျဖစ္ ေနပါတယ္။

ရန္ကုန္ တြံ႔ေတးဘက္နဲ႔ ပိုမိုနီးစပ္ ထိစပ္တဲ့ ရခိုင္ေတာင္ပိုင္းနယ္ကို ေရာက္တဲ့ ရကၡမ်ားကိုလည္း ပ်ဴေတြ က၊ ကမ္းယံ၊ သက္တို႔က စတင္ၿမိဳခဲ့ တယ္၊ ျမန္မာအင္ပါယာ မျဖစ္မွီကတည္းက ျမန္မာျပည္ အႏံွ႔ ဟိုတစ္စု ဒီတစ္စုေရာက္ႏွင့္ၿပီး ျဖစ္တဲ့ ဗမာတို႔ကလည္း ရခိုင္ေတာင္ပိုင္းဘက္ကို ဆင္းလာၿပီး ၿမိဳခဲ့ပါတယ္။

ဗမာမ်ားက အခု ရခိုင္ဆိုတဲ့ ေဒသကို- ရကၡ (ရကၡိဳင္)ေဒသ လို႔ေခၚတြင္ေပမယ့္- အမွန္တကယ္မွာ ရကၡ လူမ်ိဳးမ်ား မဟုတ္ေတာ့ပါ။ အထူးသျဖင့္ ဒီေန႔ ရခိုင္လို႔ ခံယူထားသူမ်ားထဲက အမ်ားစုႀကီးဟာ ရကၡေသြးပါခဲ့ရင္ေတာင္ အင္မတန္ေမွးမွိန္ခဲ့ရပါၿပီ။ သရက္ပင္ကို ေညာင္ပင္က ၿမိဳလိုက္လို႔- သရက္ ကိုင္း တစ္ကိုင္းေလာက္ က်န္ေနရင္ေတာင္- အဲ့ဒီအပင္က ငါ- သရက္ပင္ေဟ့ လို႔ ေအာ္ႏိုင္ေပမယ့္၊ အခုအခါမွာ သရက္တစ္ပင္လံုးကို ေညာင္က ၿမိဳလိုက္ပါၿပီ။ ရွိကုိ မရွိေတာ့ပါ။ ဆိုလိုတာက ရကၡ မ်ိဳးႏြယ္ တစ္ခုလံုးဟာ အၿမိဳခံလိုက္ရပါၿပီ။ အခုအခ်ိန္မွာ ငါတို႔က “ရကၡပူရ” ႏုိင္ငံသားမ်ား၊ ငါတို႔က “ရကၡ- ရခိုင္”မ်ားလို႔ ခံယူ ထားၿပီး- ရကၡပူရ ဇာတိစိတ္ ေသြးႂကြေနသူမ်ားဟာ အာဏာရမက္ေအာက္ က လႈ႔ံေဆာ္မႈ မ်ား သာ ျဖစ္ ပါတယ္။ ရခိုင္နယ္-ေဒသဟာ ျမန္မာအင္ပါယာစတင္ ထူေထာင္ကတည္း က ျမန္မာႏိုင္ငံထဲမွာ ပါ ၀င္ေၾကာင္း အဲ့ဒီေခတ္ကာလ အိႏၵိယ ခ်ိဳလာမင္းဆက္ကလည္း အသိအမွတ္ျပဳ ေပးခဲ့ ပါတယ္။ ေရွးျမန္ မာမင္းဆက္မ်ားရဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ဖြဲ႔စည္းပံုအရ အလွမ္းေ၀းတဲ့ေန ရာေဒသမ်ားကို ကိုယ္ပိုင္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး သဖြယ္ နယ္စားပါယ္စားသေဘာ ထားေပးခဲ့တယ္။ မင္းဆက္ျပတ္လတ္ အုပ္ခ်ဳပ္ မႈ မထိန္းသိမ္းႏုိင္ခ်ိန္မွာ- နယ္စား ပါယ္စားမ်ားက တစ္မင္းတစ္ခ်င္း ထူေထာင္ခဲ့တယ္၊ မင္းဆက္မ်ား အင္အားေကာင္းလာျပန္ ရင္ ႏုိင္ငံပိုင္ နယ္နမိတ္ကို မပြန္းပဲ့ေအာင္ ျပန္ထိမ္းျပန္တယ္-၊ ဒီလို ရွိခဲ့တဲ့ သမိုင္းကို ကိုယ့္ထီးကိုယ့္နန္းနဲ႔ ထာ၀ရ ရပ္တည္ခဲ့တယ္လို႔ မဆိုႏိုင္ပါ။ အလားတူ လက္ရွိ ရခိုင္လူမ်ိဳး ဆိုတာလည္း- လက္ရွိဥပေဒနဲ႔ ညီၫြတ္ တဲ့ တိုင္းရင္းသား မဟုတ္ေတာ့ပါ။

အရကၡေဒသ ကို ရကၡပူရ လို႔ ဘာသာျပန္သူမ်ားဟာ (၁) ပါဠိစာေပကို မတတ္လို႔ (၂) ေက်ာက္စာမူ ရင္းမ်ားကို မဖတ္တတ္လို႔သာ ျဖစ္ပါတယ္။

လက္ရွိ ရခိုင္နယ္မွ လူမ်ိဳးမ်ား အေၾကာင္း- ဆက္လက္တင္ျပပါမယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ သမိုင္းကို ျငင္းခ်င္ သူမ်ား ျမန္ မာေက်ာက္စာ မူရင္းမ်ား၊ နာဂရီ (ေရွးေဟာင္း မာဂဓ အင္ပါယာသံုး ဘန္ေဂါအကၡရာ) ရခိုင္ေက်ာက္ စာမူရင္း မ်ားကို ဖတ္တတ္ေအာင္ အရင္ႀကိဳး စားဘို႔ လိုပါမယ္။

ေဌးလြင္ဦး
ဦးေဆာင္လႈပ္ရွားမႈ တာ၀န္ခံ
ျမန္မာမြတ္ဆလင္ တန္းတူညီမွ် လႈပ္ရွားေဆာင္ရြက္မႈ အဖြဲ႔
အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု

ေဖေဖာ္ဝါရီလ ၁၆ရက္ ၁၉၄၆ ခုႏွစ္မွာ ႏုရင္ဘတ္ စစ္ခုံရုံးကေန ၾကိဳးေပးခံလိုက္ရတဲ့ ဝါဒျဖန္႕ မီဒီယာသမား Julius Streicher (ဂ်ဴးလီယက္ စတိုက္ခ်ာ)

 မီဒီယာသမား Julius Streicher (ဂ်ဴးလီယက္ စတိုက္ခ်ာ)

ကို ေသဒါဏ္ေပးျပီးေနာက္႐ိုက္ကူးထားပုံျဖစ္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရးသမား၊စာေရးဆရာနဲ႕ သတင္းစာတိုက္ ပိုင္ရွင္ စတိုက္ခ်ာဟာ သူကိုယ္ပိုင္ သတင္းစာတိုက္မွေန၍ နာဇီပါတီရဲ့ အာေဘာ္ေတြနဲ႕ အတူ ဂ်ဴးလူမ်ိဳး ေတြကို ခြဲျခား ဆန္႕က်င္ေရးအတြက္ ေဆာင္းပါးမ်ားေရးသားျခင္း၊

စာအုပ္မ်ားထုတ္ေဝျခင္းတို႕ျဖင့္ အင္မတန္မွ ကေလာင္စြမ္းထက္ျမက္ခဲ့ပါတယ္။ အထင္ရွားစုန္းနဲ႕ အေအာင္ျမင္ဆုံးစာအုပ္ကေတာ့ အဆိပ္ရွိေသာမိႈမ်ား လို႕နာမည္ရတဲ့ ဂ်ဴးေတြကိုသတ္ျဖတ္ခ်င္စိတ္မ်ားျဖစ္ေပၚလာေအာင္လႈံ့ေဆာ္ထားတဲ့ ကေလးဖတ္ပုံျပင္စာအုပ္ျဖစ္ျပီး ေက်ာင္းသုံးဗလာစာအုပ္ အျဖစ္ ျပ႒ာန္းရတဲ့ အထိ ေအာင္ျမင္မႉရခဲ့ပါတယ္။

စတိုက္ခ်ာရဲ့ ကေလာင္စြမ္းထက္ျမက္မႉေၾကာင့္ နာဇီ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ၾကီးမ်ားရဲ့ ေျမာတ္စားမႉကို ခံရျပီး ဂ်ာမဏႏိုင္ငံတလႊားမွာ စတိုက္ခ်ာရဲ့ ဩဇာအာဏာဟာ အလြန္ပဲတန္ခိုးထြားခဲ့ပါတယ္။စစ္ၾကီးျပီးတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ စတိုက္ခ်ာဟာ သူရဲ့ ခ်စ္လွစြာေသာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ၾကီးမ်ားႏွင့္အတူ ႏုရင္ဘတ္ ရုံးကိုတတ္ခဲ့ရပါတယ္။

တခ်ိန္တုန္းက ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားခဲ့သမွ်၊ ကေလာင္စြမ္း ထက္ခဲ့သမွ်ေတြဟာ ခုံရုံးအေရာက္မွာေတာ့ သူနဲ႕သူ႕ရဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြကို စြဲခ်က္တင္ဖို႕ သက္ေသ အေထာက္အထားေကာင္းေကာင္းၾကီး အျဖစ္တင္ျပႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။

ေနာက္ဆုံးမွာေတာ့ မီဒီယာသမားတဦးျဖစ္တဲ့ စတိုက္ခ်ာဟာလည္း သူရဲ့ ခ်စ္လွစြာေသာ နာဇီဗိုလ္ခ်ဳပ္ၾကီး ကိုးေယာက္နဲ႕ အတူ ႏုရင္ဘတ္တရားရုံးမွ ၾကိဳးေပးကြပ္မ်က္ျခင္းကို ခံခဲ့ရပါေတာ့တယ္။ မေကာင္းမႉဟူသည္ ဆိတ္ကြယ္ရာမရွိပါ။